ตอนที่ 08 . . เคยรู้สึกแบบนี้มั้ย? . .

สุขสันต์วันสงกรานต์คร้าบพี่น้อง...เลยแล้วนี่หว่า - -"
เนื้อเรื่องของบล็อกตอนนี้ จะเรียกได้ว่า
เป็นความบังเอิญ ก็ว่าได้
เพราะเป็นเรื่องจากเหตุการณ์เมื่อคืน

ช่วงเวลาดึกสงัด ณ ซอยเกกี
ผมก็นั่งๆนอนๆ อยู่หอ กะลังจะข่มตาหลับ
ทันใดนั้น! เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ในใจก็คิดว่า "เมียกุจะโทรจิกอีกแล้วหรือ?"
แต่งวดนี้ผิดคาด
เมื่อรับสายนั้น เสียงตามสายที่ได้ยิน
เป็นเสียงของหนุ่มใต้ หน้าตาดี มีเมียแล้ว
แถมมีข่าวว่ากิ๊กกะไอไปป์อีกต่างหาก อิอิ

ใช่แล้วเสียงนั้นคือ นายเบนซ์ (นามสมมุติ)
โดย นายเบนซ์ ได้ลั่นวาจามาว่า
"ไอปอนด์ มึงอยู่ไหน กูอยู่เกกีเนี่ย มาแดกข้ามต้มหน้าซอยกัน"
พอผมลงไปก็ได้เจอกับ นายโด (นามสมมุติ)
และก็พากันไปกินข้าวต้ม ที่ต้มมานานแล้ว และถูกหมักอย่างดี
จนเมล็ดข้าวหายไป เหลือไว้แต่เพียงน้ำเหลืองๆ และฟองขาวๆ
หลังจากทำการสาดน้ำเหลืองลงคอไปพักใหญ่ๆ

นายเบนซ์ ก็เปิดประเด็นมาว่า "กูขี้เกียจทำงานหว่ะ"
โดย นายเบนซ์ นั้นถือเป็นบัณฑิต ที่ไม่ต้องผ่านการทำวิจัย(ฝุ่น)
ได้งานแล้วที่ บริษัท pacific pipe (แม่งหนีไอไปป์ไม่พ้น...สงสัยมันจะเป็นเนื้อคู่กัน)
และจะเริ่มงานในวันที่23 เมษา นี้
ผมก็เลยถามกลับไป ด้วยแววตาหมั่นไส้ของคนตกงานว่า
"มึงยังไม่ได้เริ่มงานเลย ขี้เกียจแล้วหรอวะ"
และประโยคต่อมาที่ได้ยินคือต้นความคิดของบล็อกตอนนี้
"คือไม่ใช่ว่ายังไงนะ แต่ตอนไม่ได้งานกูก็คิดว่าอยากได้งาน แต่พอได้งานแล้ว กลับไม่อยากทำ"
และ นายโดยังเสริมต่ออีกว่า
"กูก็อยากจะได้งานนะ เพราะอยากรู้ถึงอนาคตของตัวเองว่าจะทำอะไร
แต่กูก็ไม่รีบหาหว่ะ งานจะมาเดี๋ยวก็มาเอง อยู่แบบนี้เรื่อยๆก็ดี"
ผมได้ฟังเช่นนั้นก็คิดได้ว่า
อารมณ์ของคนเราทุกคน น่าจะเป็นแนวเดียวกัน
ประมาณว่า ความรู้สึกคนละขั้วที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
อย่างกรณี นายเบนซ์ ที่ได้งานแล้ว
ก็คงจะรู้สึกดีใจที่ตัวเองได้งาน แต่ก็คงรู้สึกเบื่อที่ต้องใช้ชีวิตคนทำงานแล้ว
ส่วนนายโด
ก็คงจะรู้สึกเซ็งที่ตัวเองไม่ได้งาน แต่อาจจะสบายใจที่ยังไม่ต้องเอาชีวิตไปผูกกับวงจรชีวิตคนทำงาน

คงเหมือนเวลาที่เราเห็นท้องฟ้ายามเย็นแล้ว เราก็จะรู้สึกว่า เออมืดซะที จะได้ไปเที่ยว ไปเมา
แต่ก็รู้สึกว่า แล้ววันนี้ทั้งวันทำอะไรไปมั่งวะ ไม่เห็นมีสาระซักเรื่อง

เหมือนเวลาเราเห็นฝนตก ก็รู้สึกว่าเออเย็นดีชอบ
แต่ก็อาจจะรู้สึกอีกว่า แล้วจะลงไปหาข้าวกินยังไง

เหมือนเวลาเราได้นั่งเครื่องบินไปเที่ยวก็รู้สึกดูดี มีชาติตระกูล
แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ละไอ้ลำที่นั่งอยู่เนี่ยจะโหม่งโลกรึปล่าววะ

เหมือนเวลาที่เรากินเหล้า่ อยากเมา แต่ไม่อยากตื่นมาแฮงค์ตอนเช้า

เหมือนเวลาเราอยู่ในห้องเรียนคนเดียวก็คิดว่า เออเงียบดี ไม่วุ่นวาย
แต่ก็รู้สึกเหงา แล้วได้แต่คิดว่า เพื่อนๆไปไหนกันหมด

แต่ไม่ว่าจะเคยรู้สึกกันคนละขั้ว หรือบางคนที่อ่านอาจจะบอกว่า
"ไม่เห็นเป็นแบบที่เขียนเลย"
แต่ก็มีอยู่เรื่องเดียวแหล่ะที่สำคัญไม่ว่าจะคิดแบบไหน
คือ เราต้องมุ่งไปข้างหน้า ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
อนาคตที่จะไปจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้ ไม่มีใครบอกได้
มีแต่ตัวเรานี่แหล่ะ ที่เป็นคนกำหนดอนาคตนั้นขึ้นมาเอง
ฉะนั้นก็ขอให้เพื่อนๆทุกคนก้าวต่อไปในหนทางของตัวเองอย่างมีความสุขนะ
...
ปล. ถามจริงๆ เคยรู้สึกแบบนี้มั้ย?
ปล.2 กูไม่ได้แดกข้าวต้มซักถ้วยละมันจะชวนไปแดกข้าวต้มทำไมวะ - -"