zhstory

ตอนที่ 16 . . กูรู้...มึงสู้ไหว . .

2010-05-24T17:11:00.009+07:00

"กูรู้...มึงสู้ไหว"
อาจจะเป็นคำหยาบคาย ไม่เพราะรูหูเท่าไร
แต่ความหมายของคำๆนี้ น่าจะดีกว่าคำสุภาพ หลายๆคำที่เราเคยได้ฟังกัน

ชื่อตอน และ บทความ ตอนนี้
ผมได้แรงบันดาลใจ มาจากหนังสือเล่มหนึ่ง ที่มีชื่อเดียวกันนี้
เขียนโดยนายแพทย์ติยะ ราคา 99บาท (กูจะบอกทำไมเนี่ย ไม่ได้ค่าโฆษณาซักบาท - -")

1 ขวบกว่าๆแล้ว ที่เราทุกคน โผบินออกมาใช้ชีวิตวัยทำงาน
ช่วงเวลาหลังจากที่เราหลุดจากรั้วสถาบันฯ มานั้น หลายๆคนอาจจะเจอประสบการณ์ชีวิตแตกต่างกัน
ที่ขนาดเอาปัญหาของทุกคนมาเล่าเรียงกัน น่าจะกินเวลายาวกว่า เวลาที่ผู้ชุมนุมปิดราชประสงค์ซะอีก

"เมื่อยังมีลมหายใจ...ชีวิตก็ยังมีหวัง"
การที่เราเจอปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องเงิน เรื่องเพื่อน เรื่องการเมือง
ก็เป็นเรื่องปกติ ที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอ หากแต่ เราจะยอมแพ้ จะวิ่งหนี ปัญหานั้นหรือไม่

การที่เราไม่สู้กับปัญหา ก็เหมือนเราล้มตั้งแต่ยังไม่เริ่มก้าวเดิน
แล้วเราจะรู้ได้ไงว่า ปัญหานั้นเราสามารถผ่านไปได้หรือไม่
มันอาจจะต้องใช้เวลา และแรงกาย รวมถึงแรงใจ บ้าง ไม่มากก็น้อย
ชีวิตนี้ไม่มี "ทางตัน" หากเราเริ่มแก้ปัญหานั้น ซักวัน ปัญหาก็จะหายไป

แสงไฟในความมืด ถึงแสงนั้นจะน้อยเพียงใด
แต่ก็เป็นแสงไฟที่ส่องสว่าง และถ้ายิ่งรอบข้างมืดเท่าไร แสงไฟดวงนั้นก็จะยิ่งสว่างขึ้น
เปรียบกับ ยิ่งมีอุปสรรคมากเท่าไร ยิ่งทำให้เราเห็นโอกาสในชีวิต
อยู่ที่ว่าเราจะมองเพ่งไปที่
ความมืด หรือ แสงไฟ
อุปสรรค หรือ โอกาส

เมื่อเรื่องร้ายๆ ผ่านพ้นไป เรื่องดีๆ ต้องเข้ามาในชีวิตอย่างแน่นอน
ขอแค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุด ไม่ยอมแพ้ให้กับปัญหา
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
ขอให้ลุยไปให้ถึงที่สุด จะเดิน จะวิ่ง ก็ขอให้ไปต่อ
แล้วก็ขอให้ฟังไว้ด้วยว่า
"กูรู้...มึงสู้ไหว"
.........
.......
.....
...
.
ปล.แด่ผู้ที่ได้ รับผลกระทบจากเหตุการณ์พฤษภาเลือดมากที่สุด

"ประเทศไทย...กูรู้มึงสู้ไหว"

ตอนที่ 16 . . กูรู้...มคงส . .

2010-05-24T17:11:00.001+07:00

ตอนที่ 15 . . Are You Happy Now??? . .

2010-04-06T20:40:00.016+07:00

กราบสวัสดีเพื่อนๆทุกท่านนะคร้าบ

หลังจากห่างหายไปนาน บล็อกZ-H ก็กลับมาUpdateเรื่องราวกันอีกครั้ง

โดยตอนนี้มีเหตุเกิดจาก "การปิดถนน" เอ้ย! "การเยี่ยมเยียน"

ของหนุ่มหน้ามนคนใต้ ขวัญใจคุณไปป์ 555+

ที่ส่งเสียงตามสายเทียบเชิญผมไปเยี่ยม ท่านอาจารย์เต่า

ในวันที่ 3เมษา หลังจากที่นายเบนซ์ไปเยี่ยมเยียนนายแก่ ที่โคราช

แล้วมาขึ้นเครื่องกลับบ้านเกิดที่ กทม.ในวันรุ่งขึ้น

หลังจากนัดแนะกันเรียบร้อย ก็ได้เริ่มเดินทาง

ระหว่างเดินทางก็ได้ทราบมาว่า นายเบนซ์เพิ่งบวชเรียนจบมาหมาดๆ

และปัจจุบันก็ได้เป็นอาจารย์สอนพิเศษอยู่ที่ จ.พัทลุง

ทำให้ผมประหลาดใจเพราะว่า หนุ่มเบนซ์เป็นวิศวกร รายแรกๆ ที่เข้าสู่วงโคจรชีวิตคนทำงาน

แถมมีรายได้เหยียบๆ 2หมื่น แต่ตอนนี้กลับมาเป็นอาจารย์ รับเงินเดือนละ หมื่นนิสๆ

เชื่อว่าเพื่อนๆหลายท่านคงประหลาดใจเช่นเดียวกัน
ฉะนั้นเราไปหาคำตอบ จากวาทะของ นายเบนซ์พร้อมๆกันเถอะ

เชื่อว่าตอนนี้เพื่อนๆเกือบทุกท่าน คงจะอยู่ในช่วงตรากตรำทำงานกันหนักหน่วง
ภายใต้บริษัทใหญ่-เล็ก ตามแต่บุญวาสนา

ก็เหมือนกับเต่าไขลานที่ใส่ไว้ในขัน

ถึงเราจะไขลานให้มันว่ายแล้วยังไงมันก็ไม่มีทางที่จะว่ายออกจากขันได้
เปรียบเหมือนการทำงาน ต่อให้เราดิ้นรนทำงานดีเท่าใด ยังไงก็ไม่สามารถเป็นใหญ่เป็นโต
เกินกว่าบริษัทที่เราอยู่ได้

เหมือนกับการกินเหล้าถึงเราจะชอบกินแค่ไหน ก็เมาอยู่ดี
เปรียบเหมือนเราชอบงานที่เราทำขนาดไหน ก็ยังมีบางส่วนของชีวิตที่ถูกทำลายจากการทำงาน

แล้วที่เกริ่นมา เกี่ยวอะไรกับนายเบนช์หล่ะ?
จากบทสัมภาษณ์กลางวงเหล้าของเรา 3 คน
นายเบนซ์ก็เปิดประเด็นมาว่า
นายเบนซ์ : "ตอนนี้กูมีความสุขมากจริงๆหว่ะ"
ผม & ท่านเต่า : "..."
นายเบนซ์ : "การที่กูไปบวชมาแล้วก็มาสอนพิเศษ มันเหมือนเป็นการเติมเต็มชีวิตกูหว่ะ"
ผม : "แล้วสอนพิเศษได้เงินแค่นี้ มันเติมเต็มยังไงวะ มีความสุขหรอ"
นายเบนซ์ : "มีดิ่ ก็เวลาสอนเด็กๆ แล้วได้เห็นสีหน้า เห็นแววตา ของเด็กที่เราสอน แล้วมันรู้สึกดี"
ผม : "ละเสียงร้องของเด็กด้วยป่ะ เอ้ย! ละแค่นี้มึงมีความสุขจริงอ่ะ?"
นายเบนซ์ : "จะสุขหรือทุกข์อ่ะ มันอยู่ที่ความคิดหว่ะ ถ้ามึงคิดว่าทำแค่นี้แล้วสุขก็สุข"
"ตอนนี้กูก็ทำตัวเหมือนพี่เต่าอ่ะแหล่ะ สอนเด็กช่วงเช้า ช่วงบ่ายก็เป็นผู้ชายลัลล้า"

ท่านเต่า : "มึงด่ากูอู้หรอ"
นายเบนซ์ : "ก็ถ้าเราพอใจแค่นี้มันก็มีความสุขในแบบของเราไงพี่ แถมไม่ต้องดิ้นรนหรือโกงกินด้วย"
ผม : "มึงไม่ลงสมัครนายกฯ หรอวะ คำพูดคำจาซะขนาดนี้"
นายเบนซ์ : "เปลี่ยนเรื่องๆ แล้วมึงทำงานเนี่ยมึงมีความสุขมั้ย?"
ผม : "ก็ถือว่าโอเคนะ แต่ที่นี่ฐานมันน้อยไปหน่อยหว่ะ"
นายเบนซ์ : "ก็มึงคิดแบบนี้ ละจะมีความสุขมั้ยหล่ะ"
ผม : "ให้กูคิดไงหล่ะครับ ท่านนายกฯ"
นายเบนซ์ : "มึงทำงานไปหนึ่งวันอ่ะ ได้ช่วยให้ใครทำงานสบายขึ้นมั้ย ทำประโยชน์ให้แก่คนอื่นมั้ย"
ผม : "กูเอาตัวกูรอดได้เป็นวันๆก็พอแล้ว"
นายเบนซ์ : "มึงลองเปลี่ยนดูสิ ลองคิดจะทำให้คนรอบข้างมีประโยชน์ เท่านี้ก็ถือว่าได้บุญแล้ว"
ผม : "ครับ พระอาจารย์"

หลังจากนั้นวงเหล้าก็ยังดำเนินไปโดยผมก็นั่งคิดถึงคำพูดของ ท่านพระอาจารย์ นายกฯ เบนซ์
และเมื่อผมเหลือบมอง ท่านเต่า ที่กำลังสนทนา กับ ท่านพระอาจารย์ นายกฯ เบนซ์

ก็คิดได้ว่า การที่พี่เต่ามีธุรกิจเป็นของตัวเอง แล้วยังมานั่งสอน นั่งอบรมพวกเด็กๆ
คงเพราะ ท่านเต่า ต้องการจะช่วยคนอื่น ต้องการจะทำประโยชน์ให้คนอื่นๆ
และคงเป็นความสุขเล็กๆของแก ที่ได้สอนให้เด็กเป็นคนขี้เมา เอ้ย! เป็นคนดี

นายเบนซ์ก็คงจะเป็นเหมือนกันมีความสุขแค่นี้
แค่สอนเด็กให้เป็นคนดี แค่มีชีวิตอยู่ใกล้คนที่ให้กำเนิด
แค่ลัลล้าไปวันๆ หลังจากสอนเสร็จ

เมื่อเข็มสั้นบนนาฬิกา หมุนมาถึงเลข 4 ผมก็หยุดความคิดพร้อมๆกับทั้งคู่ที่หยุดความสนุกในการสนทนา
และพักผ่อนโดยในหัวผมก็ยังจำคำพูดของนายเบนซ์ที่ว่า"ถ้ามึงคิดว่าแค่นี้มีความสุข มันก็มีความสุข"

3ชม. ผ่านไป ไวเหมือนเหล้าระเหย

ท่านเต่าเริ่มขยับตัวมาบัญชาการกลุ่มชุมนุม
เอ้ย! ติดตามข่าวของกลุ่มผู้ชุมนุม

นายเบนซ์ก็มาช่วยวางแผน เอ้ย! มาขอดูรูปความหลังต่างๆ
ผมก็ได้นั่งมองหนุ่ม 2วัย แต่ความคิดเดียวกัน
แล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้ ที่นึกไปว่า เช้าเมื่อวานยังคิดอยู่เลยว่าเดือนหน้าจะทำโอเท่าไรดี
เมื่อไรเงินเดือนจะออก จะเอาเงินที่ได้ไปเที่ยวลัลล้า ไปซื้ออะไรต่ออะไร ที่อยากได้
แต่ไม่ได้มองตัวเองเลยว่า ทำประโยชน์ให้คนอื่นรึยัง
มีความสุขกับชีวิตตอนนี้แล้วจริงหรือ?

บทความตอนนี้ จะเกิดไม่ได้ถ้าไม่มีนายเบนซ์ ที่มาพร้อมกับคำถามที่ว่า
"มึงมีความสุขกับชีวิตตอนนี้แล้วรึยัง?"
ฉะนั้น ก่อนจาก
อยากจะถามทุกๆท่านที่ทนอ่านมาถึงตอนนี้ว่า
...
..
.
Are You Happy Now?
...
..
.
ปล.เต่าไขลานเป็นอภินันทนาการจากนายเบนซ์ ที่ซื้อเป็นของขวัญวันเกิดแด่พี่เต่า

ตอนที่ 14 . . Congratulation~IE9 . .

2009-11-16T20:27:00.026+07:00

สวัสดีเพื่อน ๆ ทุกท่าน . .

ขอกล่าวคำทักทายหลังจากที่ห่างหายจากการเขียนบล๊อคไปนาน

อาจจะเนื่องด้วยหน้าที่การงาน . . หรืออารมณ์ศิลปินของผมเอง

ที่ทำให้ zhstory เงียบเหงาเป็นเวลานานแสนนาน _/\_

อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เป็นช่วงรับปริญญาของพวกเรา IE รุ่น 9

ในช่วงนั้นอย่างที่บอกว่าการงานผมมันวุ่นวายเหลือเกิน

เพื่อน ๆ ส่วนใหญ่อาจจะไปกันตั้งแต่คืนวันที่ 6

ส่วนผมนะหรอ . . ไกลแสนไกลจากกทม.

เลยตัดสินใจว่ามานอนค้างสระบุรีแล้วค่อยไปตอนเช้าวันที่ 7 ดีกว่า

รุ่งเช้าผมก็ออกจากบ้านก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นซะอีก

มาถึงลาดกระบังก็ช่วงประมาณ 7 โมงเช้า . . (กะว่ารถไม่ติดแน่ ๆ)

แต่ที่ไหนได้อยู่ดี ๆ ลาดกระบังรถติดยาวไปถึงก่อนแยกเข้าสุวรรณภูมิ

กว่าจะถึงหน้าภาคเราก็ปาเข้าไปเกือบ ๆ 8 โมงโน่น

วันนั้นผมมาถึงภาคเป็นคนแรก ๆ

แต่ก็ยังได้เจอน้อง ๆ ชาว IE บางคน

ซึ่งขอพูดตรง ๆ ว่าภาคเราหน้าตาดีขึ้นทุก ๆ วัน ^^

ปล. ไม่เฉพาะแต่น้อง ๆ นะ เพื่อน ๆ เราก็สวยขึ้นเหมือนกัน

วันนั้นในช่วงแรก ๆ ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรมากมาย

เพื่อน ๆ ก็ยังไม่มา . . ง่วงก็ง่วง . . เลยนัดแนะกับพี่สาวให้ถ่ายรูปแบบเต็มที่ไปเลย

แต่ก็นะ . . เนื่องด้วยช่างภาพมือใหม่ + ไม่รุ้จะถ่ายใคร ภาพส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผม

แต่ก็ขอขอบคุณพี่สาวของผมที่มาถ่ายรูปให้ . . ร้อนก็ร้อน . . เหนื่อยก็เหนื่อย

รักแกจังเลย . . พี่สาว

บรรยากาศเงียบสงบก็ดำเนินต่อไป . .

ซักพักก็ได้ยินเสียงรถ American Muscle แว่ว ๆ มาจากทางด้านหลัง

ไม่ใช่ใครครับก็บรรดาพรรคพวกชาว ZS ของเรานั่นเอง

แต่ละคนก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย . . เกรียนน้อยลง . . หน้าเริ่มแก่ . .

พูดถึงเกรียน . . ซักแปบเกรียนก็มาครับ

แต่คราวนี้สะดุดตากับอะไรขาว ๆ บางอย่าง

เอ๊ะ ๆ นั่นใคร . . SoHee หรืออย่างไร

สรุปก็คือสุดที่รักของเกรียนนั่นเอง

ก็ทำเอาเพื่อน ๆ หลายคนหูตาฝ้าฟาง

อิจฉาบ้าง . . อะไรบ้าง

ก็นะ . . ขอให้รักกันนาน ๆ ละกันนะคนนี้ . . (เลิกไปผมอาจจะเสียดายแทน - -.)

เริ่มสาย . . ผู้คนก็เริ่มหลั่งไหลกันมามากขึ้น

เริ่มมีการเดินชนกันไปทั่วทั้งเพื่อนภาคอื่น . . เพื่อนภาคเรา . . ญาติเพื่อน

วันนั้นคึกคักสุด ๆ . . ทำเอาผมหายง่วงกันไปเลย

จากนั้นก็เริ่มพิธีเปิด IE Studio

ถ่ายรูป . . เฮ ๆๆ . . 1 2 3 . . ยิ้ม

วันนั้นนอกจากจะร้อน . . นอกจากจะเมื่อยขา . . ยังเมื่อยขากรรไกรเพิ่มมาอีก 1

ก็ดีใจนะที่เพื่อน ๆ กลับมาเจอกันให้เราได้เฮฮาด้วยกันอีกครั้ง

อาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่ค่อยได้เจอเพื่อนด้วย

วันนั้นเลยรู้สึกดีใจมาก ๆ ที่ได้เจอทุกคน

" ขอแสดงความยินดีกับเพื่อน ๆ ทุกคนด้วยนะครับ "

ตอนนั้นถ้าผมไม่ได้งานที่ทำอยู่ตอนนี้

ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไปเรียนภาษาที่ออสเตรเลีย

แต่ดันได้ซะงั้น . .

ถ้าตอนนั้นผมไปเรียนเมืองนอก . . ผมนึกไม่ออกเลยว่าผมจะเหงาขนาดไหน

วันนั้นการถ่ายรูปหมู่รวมกันเป็นปริมาณเยอะ ๆ ผมว่ายากกว่าตอนเราเรียนซะอีก

คนโน้นเพื่อนมา . . คนนี้ญาติมา (ญาติผมก็มา - -.)

ก็ต้องแยกกันไปเพื่อขอบคุณกับแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเรา

อาจจะเป็นส่วนเล็ก ๆ ของความเป็นผู้ใหญ่ที่เราพึ่งได้เจอ

สมัยก่อนตอนเป็นเด็ก . . คนนั้นมา . . คนโน้นมา . . " ไม่ไปไม่ว่าง "

แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าจัดการทำยังไงก็ได้ให้ทุกคนที่มารู้สึกว่าเค้าสำคัญเท่า ๆ กัน

เป็นผู้ใหญ่ . . ไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ

ผมอยากรู้มากเลยว่าอาจารย์เราจัดการเวลากันยังไง

พี่เต่า . . เวลาแกไปท่องเที่ยวไกล ๆ ไปโน่นไปนี่

" ผมรู้สึกว่าเวลาเราทำงานแล้ว . . อิสระมันหายากเหลือเกิน "

ภาพที่เราจะกลับมารวมกัน . . ถ่ายรูปด้วยกันเป็นปริมาณเยอะ ๆ ขนาดนี้

คิดว่าคงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หลังจากนี้ . . แต่ละคนคงแยกทางกันเดินไปตามหนทางของแต่ละคน

และสุดท้ายก็ยังหวังเพียงว่า

ซักวันหนึ่งหนทางนั้นอาจจะได้มาบรรจบพบกัน

อย่าให้ทางที่เราเดินนั้น . . เป็นเส้นขนานแค่นั้นก็พอ

.

.

.

จนกว่าจะพบกันใหม่ . . . สวัสดี

ตอนที่ 13 . . เทศกาลเฉือน เยือนลาดกระบัง . .

2009-11-04T07:37:00.026+07:00

เนื่องด้วย เมื่อไม่กี่วันมานี้เป็นเทศกาลลอยกระทง

โดยตัวผมเองก็ได้วางแผนไว้ว่าจะเข้าไปลอยกระทงที่ลาดกระบัง

ซึ่งชื่อตอนนี้นั้นได้มาจากการนั่งแท๊กซี่ขากลับ โดยคนขับบอกว่าวันนี้เป็น"วันเฉือน"

ความหมายของคำว่า"วันเฉือน" คงไม่ต้องอธิบายอะไรกันมากนะ แต่หากยังสงสัย

ติดต่อ อาจารย์บอย ผุ้สันทัดเรื่องทางใต้... ได้นะครับ

หลังจากจับรถไฟรอบ 6โมง เข้ามาถึงประมาณ ทุ่มนิดๆ ก็พยายามจะติดต่อเพื่อนร่วมรุ่น

ที่ทำงานอยู่ที่นิคมลาดกระบัง แต่เสียงตามสายที่ได้ยินจาก นางสาวปลาดุก(ผู้ที่เป็นโสดแล้ว)

มีดังนี้ "กุว่าจะไปลอยหัวเฉียวอ่ะ ไม่อยากไปลาดกระบัง เด๋วร้องไห้"

ฉะนั้นผมจึงต้องท่องราตรีที่ลาดกระบังคนเดียว

หลังจากเลาะทางรถไฟมาเรื่อยๆ ก้เห็นแสงไฟในภาคยังเปิดรำไรอยู่

จึงคิดว่าจะเข้าไปเยี่ยมเยียนดูว่า มีใครอยู่ ให้ยืมตังซื้อกระทงบ้าง

เมื่อเดินผ่านประตูหน้าภาคเข้ามา บรรยากาศเก่าๆ ก็ยังเหมือนเดิม มีบอร์ดที่เต็มไปด้วยตัวอักษร นัดแนะที่กินเหล้า

ตามหาคนหาย ของหาย เขียนประจานเพื่อน
เขียนแซวอาจารย์ ขอเกรด บอกตารางเรียน-สอบ

เหมือนสมัยที่พวกเรายังใช้อยู่เลย

แต่หางตาซ้ายก็สังเกตุสิ่งที่แตกต่างไป เมื่อหันไปเห็นประตูห้องชุมนุมที่มีการติดโฆษณา น้ำเหลืองยี่ห้อหนึ่ง

เพื่อที่จะตีตลาด เด็ก IE ถึงกับต้องฝากโฆษณากันเลยนะเนี่ย

เมื่อเลี้ยวมาหน้าห้องพี่เต่า ก็ต้องตะลึงในความเปลี่ยนแปลงไปมากของห้องๆ นี้

เมื่อดูที่ประตูห้องจะสังเกตุว่ามีรูปชายร่างท้วม ผุ้น่านับถือ ยืนยกมือหาเสียงอยู่

แต่"ชื่อกูไปไหนวะ" ผุดขึ้นเป็นคำถาม

เมื่อเข้าไปในห้องก้พบเห็นความเปลี่ยนแปลงดังคิด มีการจัดนู่น จัดนี่ ตามแต่ท่านร่างท้วมจะหลอกใช้เด็กได้

แต่!!!! เมื่อเข้ามาส่วนที่เป็นห้องพัก ภาพเดิมๆก็ยังปรากฏขึ้นมา โดยมีอาจารย์จ่าอ๊อดอยู่หลอกเด็กให้กลับดึกเหมือนเดิม

555+

นอกเรื่องมาเยอะละ ไปลอยกระทงดีกว่าเนอะ

ตึก 12 ที่ไม่ค่อยได้แหงนมองสมัยเรียน ทำไมมาวันนี้ มันดุดีจังนะ

ป้ายคณะวิศวะ ลาดกระบัง เห็นกี่ทีก็ภุมิใจนะ ที่ได้จบจากที่นี่ มีอาจารย์ดีๆ เพื่อนดีๆบ้าง เกียนๆบ้าง

มาให้ชีวิตมีความสุข เต็มที่กับชีวิตวัยรุ่น

และก็มาถึงวัดปลูก สถาณที่ลอยกระทงยอดฮิต เนื่องจากปีนี้ในคณะ ไม่จัดงาน ทำให้คนที่ไม่มีที่ไปมุ่งมาแต่ที่นี่ จึงมีผุ้คนหนาแน่นมากกว่าทุกๆปี

กระทงที่นี่ก็ถือว่าราคามาตรฐาน มีตั้งแต่ 20-100 ด้วยการที่เป็นคนทำงานแล้ว จะซื้อถูกสุดเหมือนสมัยเรียนก็กะไรอยู่

เลยจัดไป 40บาทถ้วน (- -")

บรรยากาศภายในงาน ก็เหมือนงานวัดทั่วๆไป ของขายก้เป็นแบบ บ้านๆ หาไม่ได้แถวที่ทำงาน

เมื่อมาเห็นแบบนี้แล้ว รู้สึกอยากจะกลับมาเรียนใหม่ มากๆ

และเมื่อผมกำลังจะลอยกระทง ก็ได้พบกับนายแบบประจำงาน นำทีมโดย

จ่าอ๊อด น้องนุ ไอน้องจิ๋ว และ ไอน้องเจี้ยใหม่ 555+

อาจารย์จ่าอ๊อดนำทีมจุดธูป-เทียน ขอพร

ไอน้องเจี้ยใหม่ "ขอให้ผ่านโปร"
ไอน้องจิ๋ว "ขอให้หนี้หมด และให้จ่าอ๊อดอยู่กะเรานานๆ"

จ่าอ๊อด "ขอให้ได้ย้ายเร็วๆ จะได้หนีพวกเวงนี่ได้ซะที" 555+

(แซวเล่นนะพี่)

กระทงลอยไปแล้ว ก็เหมือนกับพวกเราที่ออกมาผจญภัยในสายน้ำของการทำงาน

ถ้าหากเราทนได้ ไม่ยอมแพ้กระแสน้ำ ก็คงจะไปถึงทะเล ซักวัน

ขอให้เพื่อนๆที่กำลังท้อแท้กับการทำงาน เข้มแข็งไว้นะครับ ซักวันเราจะไปถึงจุดหมายของเราเอง

สู้ต้อไป

ไอ้มดแดง!!!

ปล. วันที่7นี้ หลังจากเสร็จภารกิจถ่ายรูปรับปริญญาแล้ว ขออันเชญขี้เมาทั้งหลาย

มาเจอกันยามค่ำคืน เพื่อสัมมนาเรื่อง "การเมาซ้อมรับปริญญา อย่างถูกระเบียบ" ด้วยนะครับ

ปล.2 รูปตอนนี้ไม่ค่อยสวย ต้องขออภัยด้วย ทนๆดูไปนะ ไว้รอตอนที่ไอแก่อัพ เพราะมันถอยกล้องใหม่แล้ว

ตอนที่ 12 . . สบายดีรึเปล่า ??? . .

2009-08-18T21:30:00.017+07:00

สวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน

อยากแรกต้องขออภัยที่ทำงานได้ไม่ตรงตาม Schedule ที่วางไว้

เนื่องจากช่วงนี้เหน็ดเหนื่อยยิ่งนักทั้งเรื่องการทำงาน . . และเรื่องจิตใจ

เลยเกิดอาการเบื่อ ๆ ติสบ้าง . . ขี้เกียจบ้าง

ก็อย่าว่ากันเลยเน้อ

มาเข้าเรื่องแรกกันเลยละกัน

หลังจากแยกย้ายกันไปตอนเดือนมีนาคม . . จนกระทั่งตอนนี้เดือนสิงหาคม

แต่ละคนก็ตามหาหนทางที่จะก้าวเดินต่อไป . . เป็นเวลานานพอสมควร

" บางคนก็ยังไม่เจอ . . บางคนก็เจอ . . บางคนก็เจอแล้วมันไม่ใช่ "

ก็ว่ากันไปตามความคิดของแต่ละคน

อันนี้ก็เป็นข้อมูลล่าสุดที่ได้รวบรวมไว้

จุดประสงค์คือให้รู้ว่าใคร . . ทำอะไร . . ที่ไหน . . อย่างไร . . ( ยังไม่ครบ 5W1H )

ก็ทำให้รู้ว่าเพื่อน ๆ ทำงานเกาะกลุ่มกันดีแท้

มีผมคนเดียวมาลุยเดี่ยวอยู่ที่นี่ T-T

ยังไงก็ลองติดต่อเพื่อนคนอื่น ๆ กันบ้างนะ . . จะได้ไม่ลืมกันไวเกินไป

ส่วนบางคนที่ยังไม่มีสถานะแน่ชัด . . ผมยังไม่ได้ใส่ข้อมูลลงไปนะ

ข้อมูลนี้ก็ถาม ๆ มาจากเพื่อน ๆ ที่เจอกันใน MSN

ยังไงก็ขอขอบคุณไว้ ณ ที่นี้ด้วย

ก็ถ้าใครอยู่ใกล้ ๆ หรือไกล ๆ แต่อยากเจอกันก็ติดต่อมาทางบลอคนี้ก็ได้นะ

บางทีนัดกันล่วงหน้านาน ๆ ก็ดีจะได้จัดเวลาว่างให้ตรงกัน

จะได้มาเจอกันเยอะ ๆ . . สนุกสนาน . . "มีพื้นที่เล็ก ๆ ให้ยังเป็นเด็กได้"

มาเข้าเรื่องที่สองกันต่อ

จากตอนที่แล้วที่ได้มีการประชุมนัดหมายไปเจอกันที่ลาดกระบัง

ในวันที่ 8/8/2009 . . ช่วงเวลาหลังอาทิตย์ตกเย็น

ผมก็ได้เดินทางออกจากที่พักที่โคราชตั้งแต่เวลา 13.00 - 20.00 น.

งงไหมละ . . นี่ผมทำงานที่โคราชหรือเชียงใหม่กันแน่ ???

บรรยากาศสถานที่รวมพลที่เดิมก็ยังไม่แปลกตาไปมากมายนัก

แต่สิ่งหนึ่งที่แปลกไปมากคือมีของสวย ๆ งาม ๆ เพิ่มเข้ามา

วันนั้นก็มีหัวข้อพูดคุยกันว่า . .

พี่เจ้าของร้านแกเอาเงินภาคเราไปจ้างน้องคนนี้มารึเปล่า ???

ก็กินกันไปขำกันไป

ตอนที่ผมไปถึงก็มีผู้คนหน้าตาคุ้นเคยอยู่กันประมาณ 10 คน

แล้วก็ค่อย ๆ ทะยอยกันมาตามระยะทาง + เวลาเลิกงานของแต่ละคน

วันนั้นโชคดีที่ผมได้หยุดงานวันเสาร์ . . เลยทำให้มีเวลานั่งรถมาหาเพื่อน ๆ ได้บ้าง

( เรื่องนี้ขอบ่นหน่อยเถอะ . . ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่ามันจะนานอะไรขนาดนั้น )

คือถ้าอาทิตย์ไหนไม่ได้หยุดวันเสาร์ . . เรื่องจะเข้ามากทม.นี่จบเลย

แค่เดินทางก็เหนื่อยละ -*-

งานนี้ก็กินกันเละ . . ใส่กันยับ ๆ . . กับนี่หมดอย่างไว

ตรงข้ามกับสมัยเรียนที่ไม่ค่อยได้กินกับเท่าไร

อันนี้ขอสารภาพว่าพอทำงานแล้วก็ไม่ค่อยได้กินสุรากันมากมายนัก

เวลาได้กินก็ไม่สนุกเหมือนกับสมัยก่อนตอนที่เรียน

จะมีประโยชน์อะไรถ้า . . "ที่เดิม ๆ ไม่มีคนเดิม ๆ"

เพื่อน ๆ คนอื่น ๆ อาจจะได้พบปะกันมาแล้วในงานรับน้องที่ผ่านมา

อาจจะยังไม่ค่อยรู้สึกคิดถึงกันมากเท่าไร

ตอนที่นั่งรถเข้ามาผ่านร้านลัง . . ผ่านตึกลิเบอตี้ . . ผ่านภาค IE ของเรา

รู้สึกเหมือนน้ำตาจะไหล . . คล้าย ๆ ว่าเมื่อวานยังนอนแถว ๆ นี้อยู่เลย

ก็กลับมาเจอกันครั้งนี้แต่ละคนก็ยังไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงกันไปมากนัก

ก็ยังกินกันเฮฮา . . แต่รู้สึกเสียงไม่ดังเท่าเมื่อก่อน

งานนี้รู้สึกชุดทำงานที่ใส่แล้วดูดีสุด

คงจะเป็นของเน็คเล็กแน่แท้

ถ้าบอกทำงานโมเดลลิ่งนี่คนเชื่อแน่นอน . . ( น่าจะเนียนหลอกน้องนั่นซะหน่อยนะ . . หึหึ )

งานนี้พี่เผ่าก็มาเฮฮาด้วย

แต่ปาตี้ครั้งนี้รู้สึกขาดสาว ๆ หน้าเดิม ๆ ไปหลายท่าน

แอ้ยัง . . เหมือนเดิม / แต่บอสผมนี่อ่ะ . . สุโค่ย . . อย่างหล่อ

งานนี้คนเฝ้าทาวเวอร์คือจารุ . . ดูแลตั้งแต่จารเบนซ์

โด . . อ๋อง

และ

เกรียน

ซึ่งก็ยังแอบเนียนไปโทรศัพท์ . . เหมือนเดิม -*-

และเมื่อชาวคณะมากันได้จำนวนพอเหมาะ . . ประธานโดก็เลยร่ำสุราเปิดงานจริงจัง

ก็เลยเริ่มเฮฮากันตั้งแต่เวลานั้น . . ประมาณ 22.00 น.

(น้องคนนั้นก็กลับไปช่วงเวลานี้แล T-T)

สังเกตุพี่ลี่ครับ . . เป๊ปซี่ . .

อันนี้แก้ข่าวให้ . . เช้าวันรุ่นขึ้น . . นายช่างต้องไปทำงานน่ะครับ

นับถือ ๆ วันหลังมากันใหม่ก็ได้

ไม่เป็นไรวันนี้ผมกินกับ "ถังน้ำแข็ง" ก็ได้ . . เหอ ๆๆ

แปบเดียว . . หม๊ด

ยกแรกก็เป็นเช่นนี้แล

(ผมชอบรูปนี้จารเผ่ามาก . . เฮฮา ๆ ^^)

หลังจากนั้นก็เป็นช่วงพักเบรค

รอเพื่อน ๆ มาสมทบกันเพิ่มอีกเกือบ 50%

( ชอบใจมาก . . ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนั้น )

ก็ดูกันไปเพลิน ๆ

พักรบก่อนเริ่มทำศึกอีกครั้ง

โดลั่น . . " ได้เวลาแล้วว่ะ "

อ๋องลั่น . . " อย่าไปรอ "

แก่ลั่น . . " เฮ้อ "

เล่าเรื่องจากภาพก็พอทำให้นึกบรรยากาศออกเหมือนกันเนอะ

คนไม่ได้ไปนึกออกป่าวอ่ะ ???

เข้ามาอ่านก็ทิ้งข้อความอะไรไว้บ้างนะ . . .

ต่อ ๆ

แล้วสงครามมันก็กลับมาอีกครั้ง

แต่แปบเดียวก็จบ

วันนั้นจริง ๆ มีเรื่องอะไรมากมายกันมากกว่านี้

เช่น

บุรุษผู้ที่นั่งหัวโต๊ะ . . แอบออกกะดึกมาทักทายเพื่อน ๆ

นับถือสุด ๆ ตั้งใจทำงานมาก ๆ

หึหึหึ

ส่วนคนสุดท้ายครับ

3.00น. ครับ

. . นุ่นครับ . .

คือถือว่ายังโชคดีนะ . . เพราะปกติมาเวลานี้มีอย่างเดียวก็คือ

เก็บศพ . . ลากศพที่ตายเพราะพิษสุราเรื้อรังกลับห้อง

แต่วันนั้นดีจริง ๆ ไม่มีใครเมาตาย

ถ้า้ลองย้อนกลับไปเมื่อช่วงสอบโปรเจคไฟนอล

ยังไม่ลืมใช่ไหมปาตี้ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด . . คนเยอะที่สุดที่เคยจัดมาของรุ่น 9 ของเรา

เป็นครั้งแรกเลยที่เราสั่งเบียร์กันครั้งละ 1 ลัง

ดู ๆ ไปเหมือนว่าพึ่งผ่านมาเมื่อวาน . . .

5 เดือนแล้วเนอะที่แยกย้ายกันไปตามทางของแต่ละคน

" ตอนนี้จะสบายดีรึเปล่า??? "

บางคนไปอยู่ต่างจังหวัด . . บางคนอยู่ต่างประเทศ

ก็อย่างที่ผมบอก . . ถ้ามีเวลาก็ติดต่อกันบ้าง

ไม่มีใครที่ไม่เหงาหรอก . . ไปอยู่ที่ใหม่ . . เจอคนใหม่ ๆ

แต่มาลองมองย้อนดูดี ๆ

" คนอยู่ที่เดิม ๆ . . แต่ไม่มีคนเดิม ๆ "

คงเหงามากกว่า . . ( เริ่มเข้าใจพี่เต่าขึ้นมาละ . . )

ลองนึกดูว่าเราอยู่คนเดียว . . ในที่ ๆ เคยมีคนอื่น ๆ อยู่ด้วย

ภาคอุตฯ . . ห้องพี่เต่า . . หอเราที่เกกี . .

ภาพเก่า ๆ ที่เคยเฮฮาด้วยกัน

วันนี้ลองหยิบออกมาใช้เขียนในตอนนี้

แค่นี้น้ำตาก็จะไหลแล้ว

จะได้มีอีกไหม . . ความทรงจำแบบนี้

ถึงมันจะเศร้าแต่พอลองคิดดูก็ยังรู้สึกดีนะ

"วันนั้นเรายิ้มได้ . . ทำไมตอนนี้เราจะยิ้มไม่ได้ละ"

เวลาเครียด ๆ . . รอยยิ้มเริ่มหายไป

ลองเปิดมาดูรูปเก่า ๆ พวกนี้ดูนะ

ผมว่ามันคงช่วยให้คุณมีกำลังใจในการทำงานมากขึ้นแล้วล่ะ

.

.

.

ขอถามอีกที . . " สบายดีรึเปล่า ??? "

.

.

.

.

.

ปล. กวางฝากประชาสัมพันธ์เรื่องหนังสือรุ่นน่ะ

คือตอนนี้เงินไม่พอ . . คงจะต้องให้ออกเงินเพิ่มน่ะ

คงไม่มีใครมีปัญหาอะไรเนอะ

เดี๋ยวยังไงรายละเอียดจะทยอยแจ้งให้ทราบอีกทีละกัน . . ขาดอะไรเท่าไร

.

.

.

ปล.2 ใครที่เวลาทำงานเล่น Outlook Express แล้วต้องการจะเล่นกับเพื่อน ๆ

เอาเมลล์บริษัทหรือเมลล์ที่ใช้เล่นส่งเมลล์มาหาเมลล์ผมได้

pote_nutta@hotmail.com

แล้วเดี๋ยวผมจะแอดไปหาเพื่อน ๆ คนอื่น ๆ ให้

.

.

.

สวัสดี

.

.

.

.

.

.

ปล.3 หน้าฝนนี่มันทำให้เหงาจริง ๆ T-T

ตอนที่ 11 . . คืนสู่เหล้า IE#9 . .

2009-07-05T14:16:00.013+07:00

ตามกำหนดการเดิมจะมีเหตุขัดข้องบางประการ
ทำให้เพื่อนบางคนมาไม่ได้
จึงขอเลื่อนเป็นวันที่
8 ส.ค. 2552
นะคร้าบ
พี่น้อง
หลังจากปล่อยให้ไอ้คุณแก่ เขียนเรื่องมีสาระมานาน
วันนี้กระผมจะมาขอนัดหมายกำหนดการ
งาน
"คืนสู่เหล้า IE#9"
โดยคืนสู่เหย้าครั้งนี้ไม่ได้เป็นงานที่จัดขึ้นอย่างเป็นทางการ
แต่จัดขึ้นเพื่อรวมตัวคนขี้เมาทั้งหลาย
กลับมารำลึกความหลังกัน
ในวันที่ 8 ส.ค. 2552
โดยกำหนดการมีดังนี้
21.00 น. โดยประมาณ นัดเจอกันที่ร้านสเต๊กลาว
21.15 น. เมื่อกำลังพลมาได้พอสมควรก็เริ่มการสัมมนาเรื่อง "น้ำเหลือง ตราเสือดาว"
21.30 น. สัมมนาเรื่อง "ควันพิษ LและM"
22.00 น. พักทานของว่าง
22.15 น. เริ่มการสัมมนาเรื่อง "น้ำเหลืองตราเสือ" ต่อ
0.00 น. สัมมนาเรื่อง "เมาแล้วไปไหน?"
6.00 น. จบการสัมมนา
โดยกำหนดการนี้วางแผนไว้อย่างคร่าวๆ อาจมีการเปลี่ยนแปลงโดยไม่มีการแจ้งล่วงหน้า
แต่วัน-เวลาและสถาณที่ในการสัมมนาจะขอยึดตามกำหนดการเดิม
คือวันที่ 8 ส.ค. 2552 เวลา 21.00 น.
มากันให้ได้นะคร้าบ พี่น้อง

ขอขอบคุณนายแบบ ผู้ไม่ประสงค์จะออกนาม ที่ทำให้ตอนนี้มีรูปมาขึ้นบล็อก
(ถ้าดูไม่ออกไว้มาดูเฉลยวันงานละกัน แต่ใบ้ให้ว่าคนนี้มีเพื่อนเป็นถังน้ำแข็ง)
อิอิ

ตอนที่ 10 . . วัยทำงาน . .

2009-06-21T15:41:00.034+07:00

ขอกราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน

ก่อนอื่นคงต้องขออภัยที่ห่างหายไปเป็นเวลาอันแสนนาน

เนื่องด้วยเหตุผลคือ คนจัดทำบลอคทั้งผมและไอ้คุณปอนด์ไม่ได้มีเน็ตความเร็วสูงใช้

ความเร็วอินเตอร์เน็ตตอนนี้ที่ใช้กันก็คือ ผม 128Kbps ไอ้คุณปอนด์ 56Kbps

แต่ค่าใช้จ่ายผมสูงกว่าเพราะต่อด้วยโทรศัพท์มือถือ

-*-

ขออภัยอีกอย่างคือเรื่องงานรับน้อง . . ที่ไม่สามารถไปพบปะทุกคนได้

สาเหตุเพราะทำงานเลิกวันเสาร์ที่ 13 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา

นั่งรถจากโคราชไประยองคงประมาณ 7 ชั่วโมง

สัญญาว่าซ้อมรับปริญญาจะได้เจอกันนะ

หลังจากการอัพเดทบลอคครั้งสุดท้ายก็ล่วงเลยมาประมาณ 1 เดือน

แต่ละคนคงค้นหาหนทางในชีวิตได้แล้ว . . ส่วนคนที่ยังไม่ได้ก็หาต่อไปนะ

สู้ต่อไปยังไงก็ต้องสมหวังซักวัน ^^

3 รูปด้านบนก็เป็นรูปชุดสุดท้ายที่ได้ถ่ายในวันที่ไปลาดกระบัง

ก่อนที่จะทำการขนย้ายสัมภาระมาปักหลักอยู่ที่โคราช

รูปภาพหลังจากนี้ก็แค่อยากแนะนำ Animation ดี ๆ ให้ได้ชมกัน

ใครที่ผมเคยแนะนำให้ดูคงจะทราบกันอยู่แล้ว . . ชื่อเรื่อง 5cm/s

เนื้อหาจะเกี่ยวกับความห่างเหินที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวินาทีที่ห่างกัน

ภาพสวย + เพลงเพราะ + เนื้อหาดี

ใครว่าง ๆ ก็ลองหามาดูนะ . . การ์ตูนสั้น ๆ เวลาทั้งเรื่องแค่ 60 นาที

กลับมาเข้าเรื่องการทำงานกันต่อ

บางคนอาจจะสงสัยว่าอยู่ดี ๆ ทำไมไปทำงานซะไกล

ไกลทั้งบ้าน ไกลทั้งเพื่อน ไกลทั้งที่เที่ยว

เหตุผลก็คือ "ฝึกให้ชิน"

ถ้าเรามัวติดบ้าน ติดเพื่อน ติดโลกเดิม ๆ ที่เราเคยชินมานาน

ถ้าไม่ลองก้าวออกมาเราก็คงไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นยังไง

อาจจะโหดร้าย หรือ อาจจะดีแสนดี . . เราจะไม่มีวันได้รู้

เพราะเหตุผลนี้ก็เลยต้องเปิดทางเดินใหม่ให้ตัวเอง

ถ้าเราชินกับการเริ่มทางเดินอะไรใหม่ ๆ . . ชีวิตเราก็คงทำอะไรได้อีกเยอะ

นี่คือเหตุผลของผมที่ตัดสินใจก้าวเดินมา . . ในหนทางที่ห่างไกลจากที่เดิม ๆ

"เพื่อนไม่ได้ลดน้อยลง . . แต่เพื่อนแค่แยกกันไปตามทางเดินของแต่ละคน"

เหมือนที่เคยพูดไปแล้วเมื่อตอนก่อน ๆ เรื่องความรู้สึกแรกตอนเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย

ขออย่างเดียว . . หาเพื่อนใหม่ได้ก็อย่าลืมเพื่อนเก่า ๆ นะจ้ะ

คิดถึง ๆๆๆๆ

หลายคนตอนนี้คงได้เข้าไปทำงานกันแล้ว

ความรู้สึกเป็นอย่างที่ผมบอกรึเปล่าผมไม่อาจจะทราบได้

แต่ในส่วนที่ผมทำงานอยู่ตอนนี้ . . เป็นความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่เป็นน้องใหม่

การทำงานมีเรื่องอะไรให้เราเรียนรู้มากมายจริง ๆ

ถ้าถามผมว่าได้ทำงานตามสาขาที่เรียนจบไหม ?

ผมตอบได้ว่า . . ไม่ . .

แล้วบริษัทรับผมเข้ามาทำงานทำไมถ้าไม่ตรงตามสาขา ?

เพราะว่าเชื่อใจในคนที่จบสาขาวิศวะ . . ว่าสามารถเรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ ได้ดี

เพราะฉะนั้นใครที่เจอสถานการณ์เดียวกับผม ก็ขอให้ตั้งใจเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ

ความเป็นเป็ดของเรามีพื้นฐานของทุกอย่างมาแล้ว . . แค่เรียนเพิ่มนิดหน่อยก็ทำงานได้ ^^

ใครไม่ชอบงาน . . ใครอยากเปลี่ยนงาน . . ก็ลองมองดูที่จุดนี้ดูนะ

ข้อที่กล่าวไปก็อยากจะบอกให้เพื่อน ๆ ที่ยังไม่ได้งานให้ลองคิดดูด้วย

บางทีเราก็ได้งานที่ไม่ตรงกับที่เราเรียนมา

แต่เชื่อเถอะ . . ว่ามันสามารถเรียนรู้เพิ่มได้

ไม่ลองทำดูก็ไม่รู้ว่าจะทำได้รึเปล่า . . จริงไหม ?

มาพูดเรื่องความเป็นอยู่กันบ้าง

ตามที่หลาย ๆ คนทราบกันเรื่องค่าเหนื่อยในแต่ละเดือนของผม

พูดจริง ๆ มันก็ดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับฐานของโซนจังหวัดอื่น ๆ

แต่พอเราได้มาอยู่ที่นี่ . . เราก็ได้รู้ว่ามันก็เหมาะสมตามค่าครองชีพในแต่ละที่

ตอนนี้ในแต่ละวันผมมีค่าใช้จ่ายประมาณ 60 บาท

ค่าเดินทางไม่เสียเพราะพักอยู่ใกล้ที่ทำงาน . . อาจจะมีบางวันที่ใช้เกินเพราะเกิดกิเลส

อยากเมาบ้าง . . อยากกินบ้าง . . อยากเที่ยวบ้าง

ที่พูดมานี่ไม่ใช่ว่าต้องการจะสื่อเรื่องอะไร

แต่อยากแนะนำคำสอนที่ได้มาจากรุ่นพี่ที่แผนก

"อย่ามองว่าเราได้เงินเท่าไร . . แต่ให้มองว่าเราเหลือเงินเก็บเท่าไร"

-..-

อีกข้อดีของการได้ทำงานต่างจังหวัดคืออะไร ?

ความมีน้ำใจ . . ความเป็นกันเอง

ข้อนี้เห็นได้ชัดมาก ๆ

ไม่ได้รู้จักหรือเคยเห็นหน้ามาก่อน . . แต่คุยเปิดใจเหมือนรู้จักกันมานาน

. . ถามว่าอยู่หอขาดเหลืออะไรไหมไม่มีบอกเอาใช้ก่อนได้ . . ดูแลตัวเองดี ๆ นะแถวนี้โจรเยอะ . .

คนที่พูดนี่ไม่ใช่มีแต่ที่ทำงานนะ . . แต่เป็น"ร้านขายข้าว . . ยามที่บริษัท . . ร้านมินิมาร์ท"

นี่คือเหตุผลที่ผมรู้สึกดีที่ได้ก้าวออกมาเสี่ยงกับทางเดินใหม่ ๆ

ถ้าตอนนี้ถามว่าจะย้ายที่ทำงานไหมถ้าได้ที่ใหม่ที่ได้เงินเยอะกว่าเดิม

คงตอบได้ว่าตอนนี้ผมมีความสุขดีครับ

ถึงงานจะหนักแต่ถ้าเจอผู้คนที่จริงใจ . . เป็นกันเอง

ผมขอบอกได้ว่าเป็นความโชคดีของผมจริง ๆ

พูดถึงเรื่องความเหงา

มันแน่นอนอยู่แล้วที่ต้องมี . . แล้วก็มีมากด้วย

ที่เห็นผมบ่น ๆ ในบลอคนี้บ้าง . . บลอคพี่เต่าบ้าง . . Hi5 บ้าง

นั่นพูดจากใจเลยนะน่ะ -*-

สมัยเรียนมีคนถามว่าไม่อยากมีแฟนหรอ . . อยู่คนเดียวไม่เหงารึ

ตอนนั้นตอบได้ว่าไม่เหงา . . เพราะมีเพื่อน ๆ อยู่

เช่น

"ไอ้เกรียนแตงแวะมาทักทาย . . เพราะต้องการหาที่โทรศัพท์"

"ไอ้โดแวะมาดึก ๆ เพราะว้าวุ่น . . อยากดื่มสุรา"

แบบนี้จะเหงารึ ???

แต่ ณ ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์แบบนั้นคงไม่มีอีกแล้ว

ทำงานเสร็จแต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ตัวคนเดียวจริง ๆ แบบนี้ . . เป็นคุณจะไม่เหงาหรอ ?

ตอนนี้ล่ะที่เริ่มอยากมีคู่ชีวิตจริงจัง

T-T

"วัยทำงาน" . . เป็นก้าวใหม่ที่บางคนได้เริ่มเดินกันแล้ว

นั่นก็เป็นเรื่องราวของผมคร่าว ๆ หลังจากทำงานมาได้ 1 เดือน

ใครมีอะไรก็โทรมาบอกเล่ากันได้นะ

เวลารับโทรศัพท์ 20.00 - 8.00 น.

นอกเวลานั้นไม่สามารถตอบได้ว่าจะรับได้ไหม

เพราะบางทีก็ทำงานอยู่ใน Clean Room

ขอให้ทุกท่านทำงานอย่างมีความสุข

.

.

.

สวัสดี _/\_

.

.

.

.

.

ปล 1 .ส่งรูปงานรับน้องมาให้ผมบ้างนะ . . อยากเห็นหน้าใครบางคน

.

.

.

.

.

.

.
ปล 2 . น้องปุนน่ารักมาก ๆ ^^

ตอนที่ 09 . . คิดถึงเพื่อน . .

2009-05-05T23:35:00.033+07:00

สวัสดีเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่เข้ามาเยี่ยมชม Blog แห่งนี้อีกครั้ง

ผมกลับมารับหน้าที่อีกครั้งหลังจากปล่อยให้ปอนด์เป็นคนดูแลเป็นประจำ

หลังจากนี้ผมก็คงจะต้องกล่าวว่าอาจจะไม่ค่อยมีเวลาได้เขียนเรื่องราวใหม่ ๆ มากนัก

เพราะทางผู้จัดทำก็ต้องออกไปเผชิญโลกของความเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว

แต่สัญญาครับ . . ถ้ามีโอกาสจะกลับมาใหม่แน่นอน

หลังจากการพบปะกันครั้งสุดท้ายที่หน้าภาควิชาของเรา

ก็ผ่านมานานเป็นเวลา 2 เดือนแล้ว

แต่ละคนก็เริ่มออกเดินทางตามความฝันของตนเอง

บางคนทำงาน . . บางคนเรียนต่อ . . บางคนตกงาน

ก็ว่ากันไปตามทางเดินของแต่ละคน

หลายคนอาจจะอยากรู้ว่าตอนนี้เพื่อน ๆ ทำอะไรอยู่ไหนบ้าง

ผมก็พอจะหาข้อมูลมาได้บ้าง (กวางเป็นคนทำให้ ^^)

ก็เชิญชมกันตามสบายเลยครับ

รุ่น 9 ของเรารวมทั้งภาคก็มีประมาณ 70 คน

คนส่วนใหญ่ก็ยังหาทางเดินชีวิตกันอยู่

เพราะฉะนั้นเพื่อน ๆ คนไหนที่ยังไม่รู้จะเอาไงกับชีวิต

ก็อย่าพึ่งท้อหรือเครียดกันจนประสาทเสียไปซะก่อน

บางคนสมัครงาน . . ก็ยังไม่ได้งาน

บางคนหาที่เรียนต่อ . . ก็ยังไม่ได้ที่เรียน

ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ละ . . "ถ้าเป็นตามที่ใจคิดไปทั้งหมดมันก็ไม่ใช่ชีวิต"

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 3 เดือนที่แล้ว

งานบายเนียร์ที่น้อง ๆ จัดให้เรารุ่น 9 เหมือนพึ่งจะผ่านไปไม่นาน

สำหรับผมจัดได้ว่าเป็นงานเลี้ยงที่มีสีสันมากที่สุดของปี

เครื่องแต่งกาย สถานที่ น้อง ๆ ^^

และกล่าวได้ว่าปี 4 เป็นปีที่พวกเราสนิทกันมากที่สุด

แต่ทำไมพอเราเริ่มสนิทกันมาก "ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องแยกจากกัน"

เป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนจบ ม.ต้น, ม.ปลาย

อธิบายได้ง่าย ๆ " เพราะมันคือชีวิต "

มันไม่ได้ได้ดั่งใจเราต้องการอยู่แล้ว

ออกไปเจอชีวิตโลกแห่งความเป็นจริงก็อย่าไปเครียดมากละ

นึกไว้แค่ว่า " นี่ล่ะคือชีวิต "

รูปหลังจากนี้ก็ไม่ได้มีจุดประสงค์เอามาอ้างอิงการเขียนครั้งนี้

ก็แค่ผมยังหางานทำไม่ได้เลยนั่งดูรูปเก่า ๆ

ตามประสาคนแก่ว่างงานคนนึง

ก็นั่งดูรูปกันไปเพลิน ๆ ละกันนะครับ

ช่วงนี้ผมจะได้ฟังเรื่องราวของเพื่อน ๆ 2 แบบก็คือ

" อยากเปลี่ยนงาน . . บรรยากาศการทำงานมันไม่ใช่ . . สิ่งแวดล้อมเป็นพิษ "

" เมื่อไรจะได้งาน . . ทำไมไม่มีใครเรียกไปทำงานซักที "

กรณีแรก " ทำงานแล้วไม่ชอบ "

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องเพื่อนร่วมงาน เรื่องสิ่งแวดล้อมเป็นพิษ

ทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้ก็เป็นแค่อุปสรรคเล็ก ๆ ในการทำงาน

ลองนึกถึงเรื่องราวแบบนี้ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเราดู

แล้วจะยอมรับและปรับตัวได้ไวขึ้น

ไม่ใช่เหตุการณ์ไหนหรอกครับ

" บรรยากาศวันแรกที่คุณเข้ามาเรียนในลาดกระบัง "

ลองมองย้อนกลับไปในอดีต

อย่าลืมว่าครั้งนั้นคุณก็เข้ามาแบบตัวคนเดียวเหมือนกัน

" ทำไงดี ๆ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง . . เพื่อนก็ไม่มี . . ตึกนี่มันอยู่ตรงไหนเนี่ย "

อาการแบบนั้นเคยเกิดกับคุณมาแล้ว

เพราะฉะนั้นเมื่อเข้าไปทำงานแล้วเจออาการแบบนั้นอีกครั้ง

เราก็แค่นำความทรงจำในอดีตกลับมาใช้

อย่าไปเครียด

ตอนเข้ามาเรียนลาดกระบังวันแรก . . จนกระทั่งเรียนจบ

ก็ยังอยู่มาได้ตั้ง 4 ปี

เวลาทำงานก็ต้องทำได้เหมือนกัน " อยู่ให้ได้อย่างน้อย 1 ปีก็ยังดีนะเพื่อน ๆ "

อีกอย่างที่คนที่ได้งานทำแล้วควรจะคิด

" อย่าลืมว่าคุณได้โอกาส . . ในขณะที่อีกหลายคนไม่มีโอกาส "

เศรษฐกิจแบบนี้ งานหายากนะครับ

จะปิดประเด็นหัวข้อแรกละ

ก็ขอให้เพื่อนที่ทำงานแล้วก็อดทนกันนิดนึง

คิดซะว่าสู้แทนเพื่อนที่ยังไม่ได้งานทำละกันนะ ^^

กรณีที่สอง " เมื่อไรจะได้งานทำ "

อันนี้เหมือนเขียนให้กำลังใจตัวเอง

มีคนเคยพูดไว้ " ไม่เลือกงาน . . ไม่ตกงาน "

คำพูดนี้ผมก็เข้าใจ

เพื่อน ๆ บางคนอาจเลือกงานเพราะเงินที่ได้รับไม่พอใช้จ่าย

กรณีนี้ผมเองก็เป็นเหมือนกัน

บางครั้งการเลือกงานก็จำเป็นเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นใครจะคิดยังไงไม่รู้นะ

สำหรับผมขอเป็นงานที่ทำได้ . . เงินที่พอเหลือกินเหลือเก็บก็พอละ

เพื่อน ๆ ที่ยังไม่ได้งานที่เริ่มท้อ

ก็อย่าพึ่งหมดแรงกันไปซะก่อนละ

หรือถ้าจะหมดแรงก็หาอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานทำดู

ยกตัวอย่างนะ

" เรียนภาษาเพิ่มเติม "

เพราะเดี๋ยวนี้ชอบเจอข้อความนี้เวลาสมัครงาน

Good command in English

กรณีที่ 2 นี่ให้คำแนะนำยากน่ะ

เพราะมันเป็นปัญหาของตัวผมเองด้วย

ใครมีความคิดเห็นยังไงก็แนะนำมาได้เผื่อเอาไว้แนะนำเพื่อน ๆ เวลาท้อใจ

ก่อนจะจากกันในการเขียนครั้งนี้ก็ขอฝากคำคมเล็ก ๆ

" สูง กลาง ต่ำ "

มองคนที่อยู่เหนือกว่า . . . เอาไว้เป็นแรงบันดาลใจในการก้าวขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่า
มองคนที่อยู่ระดับเดียวกัน . . . เอาไว้เป็นเพื่อนตายช่วยเหลือกันและกันในยามทุกข์
มองคนที่อยู่ต่ำกว่า . . . เอาไว้เป็นกำลังใจให้ลุกยืน " หอยมันไม่มีมือไม่มีเท้า . . มันยังไม่อดตาย "

หากเพื่อน ๆ คนไหนได้ข่าวเพื่อน ๆ นอกเหนือจากที่ผมเอาใส่ในตารางนี้ไว้

ก็แจ้งมาให้ผมทราบด้วยก็ดีนะครับจะได้ทำเป็นฐานข้อมูลไว้

เผื่อจะเป็นประโยชน์ในภายหลัง

.

.

.

.

.

คิดถึงเพื่อน ๆ ทุกคนนะ

อย่าเครียดกันมากละ

.

.

.

.

.

.

.

ปล. ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เป็นห่วงผมนะครับ

ผมก็ค่อย ๆ เดินไปตามทางของผมน่ะนะ

อาจจะช้าไปบ้างก็อย่าว่ากันเลย

แค่ตอนนี้ยังไม่มีงานทำก็กดดันพอละ

T-T

ตอนที่ 08 . . เคยรู้สึกแบบนี้มั้ย? . .

2009-04-17T11:09:00.018+07:00

สุขสันต์วันสงกรานต์คร้าบพี่น้อง...เลยแล้วนี่หว่า - -"
เนื้อเรื่องของบล็อกตอนนี้ จะเรียกได้ว่า
เป็นความบังเอิญ ก็ว่าได้
เพราะเป็นเรื่องจากเหตุการณ์เมื่อคืน

ช่วงเวลาดึกสงัด ณ ซอยเกกี
ผมก็นั่งๆนอนๆ อยู่หอ กะลังจะข่มตาหลับ
ทันใดนั้น! เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
ในใจก็คิดว่า "เมียกุจะโทรจิกอีกแล้วหรือ?"
แต่งวดนี้ผิดคาด
เมื่อรับสายนั้น เสียงตามสายที่ได้ยิน
เป็นเสียงของหนุ่มใต้ หน้าตาดี มีเมียแล้ว
แถมมีข่าวว่ากิ๊กกะไอไปป์อีกต่างหาก อิอิ

ใช่แล้วเสียงนั้นคือ นายเบนซ์ (นามสมมุติ)
โดย นายเบนซ์ ได้ลั่นวาจามาว่า
"ไอปอนด์ มึงอยู่ไหน กูอยู่เกกีเนี่ย มาแดกข้ามต้มหน้าซอยกัน"
พอผมลงไปก็ได้เจอกับ นายโด (นามสมมุติ)
และก็พากันไปกินข้าวต้ม ที่ต้มมานานแล้ว และถูกหมักอย่างดี
จนเมล็ดข้าวหายไป เหลือไว้แต่เพียงน้ำเหลืองๆ และฟองขาวๆ
หลังจากทำการสาดน้ำเหลืองลงคอไปพักใหญ่ๆ

นายเบนซ์ ก็เปิดประเด็นมาว่า "กูขี้เกียจทำงานหว่ะ"
โดย นายเบนซ์ นั้นถือเป็นบัณฑิต ที่ไม่ต้องผ่านการทำวิจัย(ฝุ่น)
ได้งานแล้วที่ บริษัท pacific pipe (แม่งหนีไอไปป์ไม่พ้น...สงสัยมันจะเป็นเนื้อคู่กัน)
และจะเริ่มงานในวันที่23 เมษา นี้
ผมก็เลยถามกลับไป ด้วยแววตาหมั่นไส้ของคนตกงานว่า
"มึงยังไม่ได้เริ่มงานเลย ขี้เกียจแล้วหรอวะ"
และประโยคต่อมาที่ได้ยินคือต้นความคิดของบล็อกตอนนี้
"คือไม่ใช่ว่ายังไงนะ แต่ตอนไม่ได้งานกูก็คิดว่าอยากได้งาน แต่พอได้งานแล้ว กลับไม่อยากทำ"
และ นายโดยังเสริมต่ออีกว่า
"กูก็อยากจะได้งานนะ เพราะอยากรู้ถึงอนาคตของตัวเองว่าจะทำอะไร
แต่กูก็ไม่รีบหาหว่ะ งานจะมาเดี๋ยวก็มาเอง อยู่แบบนี้เรื่อยๆก็ดี"
ผมได้ฟังเช่นนั้นก็คิดได้ว่า
อารมณ์ของคนเราทุกคน น่าจะเป็นแนวเดียวกัน
ประมาณว่า ความรู้สึกคนละขั้วที่เกิดขึ้นพร้อมกัน
อย่างกรณี นายเบนซ์ ที่ได้งานแล้ว
ก็คงจะรู้สึกดีใจที่ตัวเองได้งาน แต่ก็คงรู้สึกเบื่อที่ต้องใช้ชีวิตคนทำงานแล้ว
ส่วนนายโด
ก็คงจะรู้สึกเซ็งที่ตัวเองไม่ได้งาน แต่อาจจะสบายใจที่ยังไม่ต้องเอาชีวิตไปผูกกับวงจรชีวิตคนทำงาน

คงเหมือนเวลาที่เราเห็นท้องฟ้ายามเย็นแล้ว เราก็จะรู้สึกว่า เออมืดซะที จะได้ไปเที่ยว ไปเมา
แต่ก็รู้สึกว่า แล้ววันนี้ทั้งวันทำอะไรไปมั่งวะ ไม่เห็นมีสาระซักเรื่อง

เหมือนเวลาเราเห็นฝนตก ก็รู้สึกว่าเออเย็นดีชอบ
แต่ก็อาจจะรู้สึกอีกว่า แล้วจะลงไปหาข้าวกินยังไง

เหมือนเวลาเราได้นั่งเครื่องบินไปเที่ยวก็รู้สึกดูดี มีชาติตระกูล
แต่ก็อดคิดไม่ได้ว่า ละไอ้ลำที่นั่งอยู่เนี่ยจะโหม่งโลกรึปล่าววะ

เหมือนเวลาที่เรากินเหล้า่ อยากเมา แต่ไม่อยากตื่นมาแฮงค์ตอนเช้า

เหมือนเวลาเราอยู่ในห้องเรียนคนเดียวก็คิดว่า เออเงียบดี ไม่วุ่นวาย
แต่ก็รู้สึกเหงา แล้วได้แต่คิดว่า เพื่อนๆไปไหนกันหมด

แต่ไม่ว่าจะเคยรู้สึกกันคนละขั้ว หรือบางคนที่อ่านอาจจะบอกว่า
"ไม่เห็นเป็นแบบที่เขียนเลย"
แต่ก็มีอยู่เรื่องเดียวแหล่ะที่สำคัญไม่ว่าจะคิดแบบไหน
คือ เราต้องมุ่งไปข้างหน้า ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุด
อนาคตที่จะไปจะเป็นยังไงไม่มีใครรู้ ไม่มีใครบอกได้
มีแต่ตัวเรานี่แหล่ะ ที่เป็นคนกำหนดอนาคตนั้นขึ้นมาเอง
ฉะนั้นก็ขอให้เพื่อนๆทุกคนก้าวต่อไปในหนทางของตัวเองอย่างมีความสุขนะ
...
ปล. ถามจริงๆ เคยรู้สึกแบบนี้มั้ย?
ปล.2 กูไม่ได้แดกข้าวต้มซักถ้วยละมันจะชวนไปแดกข้าวต้มทำไมวะ - -"

ตอนที่ 07 . . Hero ของชาติ . .

2009-04-15T12:50:00.006+07:00

เนื่องจากเทศกาลสงกรานต์ปีนี้
ชาว กทม. ทั้งหลาย
เจอปัญหาอะไร พวกเราก็น่าจะรู้ๆกันอยู่
แต่ในสภาวะ วิกฤตบ้านเมือง
ก็ทำให้เราได้รู้ว่า
ประเทศไทย ไม่เคยสิ้นคนดี
นี่คือ clip เล็กๆ ของผู้กล้าท่านหนึ่ง
ซึ่ง...ถึงจะไม่ได้มากู้วิกฤต แต่ก็สามารถบรรเทาความตึงเครียด
ของพี่น้องชาวแฟลตดินแดง ลงไปได้เปราะนึง
ขอนับถือพี่เค้าจริงๆ
The Bestมาก

อ้างอิงจาก เรื่องเล่าเช้านี้ วันที่14 เม.ย. 2552
ปล.พึ่งรู้นะเนี่ยว่า Batman อยู่ประเทศไทย

ตอนที่ 06 . . Keep Walking . .

2009-04-08T23:30:00.018+07:00

หลังจากเงียบหายไปเป็นเวลานาน
ตอนนี้ผมก็กลับมารับหน้าที่ตามเดิม(ปกติช่วยกันเขียนกับปอนด์)
2 - 3 ตอนที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้มีส่วนร่วมเลย
ต้องขอบคุณปอนด์ที่ไม่ปล่อยให้บลอคนี้เงียบหายไป
เรื่องราวในตอนนี้ก็ขอเขียนเรื่องราวของผมนิดนึงนะ
ขอพักบรรยากาศการลาจากนิดนึง . . เพื่อที่ทุกคนจะได้ก้าวต่อไปอย่างสนุกสนาน

อย่างที่ทราบกันหลังจากงานปัจฉิม
ผมก็ต้องเจอเรื่องอะไรเยอะแยะมากมาย
เศร้าบ้าง . . ไปโน่นไปนี่บ้าง . .
ไม่ค่อยได้อยู่เป็นหลักแหล่งเท่าไร

จะมีช่วงเวลาที่ได้อยู่กับที่นิ่ง ๆ ก็ช่วงนี้ล่ะ
จัดการธุระทางบ้านเรียบร้อย . . ไม่มีบริษัทไหนเรียกสัมภาษณ์
ตอนนี้ผมเลยมาพักอยู่ที่บ้านย่าสระบุรี
ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นบ้านที่เหมาะแก่การหลบหนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงได้ดีจริง ๆ

ถึงจะเป็นสถานที่เงียบ ๆ สงบ ๆ แต่ก็ไม่ได้ตัดขาดเทคโนโลยี
เทคโนโลยีที่บ้านนี้มีก็เหมือนกับที่ผมมีตอนพักอยู่ลาดกระบัง
คอมพิวเตอร์ + อินเตอร์เน็ตความเร็วสูง + มือถือ
รูปถ่ายในตอนนี้ก็ถ่ายจากมือถือนะ . . ไม่ชัดก็อย่าว่ากันมากเลย

บ้านที่ผมอยู่ตอนนี้ก็อยู่ติดกับแม่น้ำป่าสัก
อากาศก็เลยไม่ร้อนมากนัก
นับได้ว่าเหมาะแก่การหลบมาพักช่วงหน้าร้อนได้ดีมาก ๆ

ช่วงเที่ยง ๆ ริมแม่น้ำแสงแดดก็จะประมาณนี้ล่ะ
แต่ก็นะอย่าได้คิดจะลงเล่นน้ำเลยล่ะ
เพราะแถว ๆ นี้มีเรื่องราวไม่ค่อยดีนิดหน่อย
(น้ำนิ่ง . . ไหลลึกน่ะ)

ส่วนนี้ก็เป็นบริเวณในส่วนที่ติดกับตัวบ้าน
ต้นไม้ก็จะเยอะ ๆ แบบนี้ล่ะ
คงเป็นเพราะพายุฤดูร้อนด้วยล่ะที่ทำให้ต้นไม้สีเขียวขนาดนี้

คอมตัวนี้ล่ะที่ผมใช้นั่งเขียนบลอคตอนนี้
อยู่ในมุมเงียบ ๆ มุมหนึ่งภายในบ้าน
เสียงรอบข้างเงียบสงบจะมีก็แต่เสียงเพลงจากคอมพิวเตอร์
และเสียงแมลงที่ส่งเสียงอื้ออึงอยู่ภายนอก

หันไปด้านหลังจะมีที่เก็บของเล็ก ๆ น้อย ๆ
จริง ๆ มันก็ยังใช้ได้นะแต่แค่ยังไม่ได้ซ่อมแค่นั้นเอง
"ไม่ได้งกนะ . . ถึงมันพังแต่มันก็ยังไม่ใช่ขยะ"
คนเราก็คงเหมือนกัน . . ล้มเหลวมันก็ยังพอซ่อมได้บ้าง
"ถึงมันจะพัง(ล้มเหลว) . . แต่มันก็ยังไม่ใช่ขยะ"

ถ้ามองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ออกไป
ส่วนที่เห็นของบ้านก็จะเป็นส่วนที่ญาติ ๆ ใช้พบปะกัน
คนนึงดูทีวี . . คนนึงนอน . . คนนึงกินข้าว
"ถึงจะทำอะไรแตกต่างกันแต่ก็ยังอยู่ร่วมกันได้"
เพื่อนร่วมงานก็คงไม่ต่างกันเท่าไร . . ยังไงก็คงอยู่ร่วมกันได้

ห้องนอน . . ส่วนที่ส่วนตัวที่สุดสำหรับคน ๆ นึง
สำหรับผมคงเรียกว่าห้องนอนไม่ได้
เพราะเล่นกางมุ้งนอนตรงกลางบ้านเลย
ที่นอนตรงนี้จริง ๆ ก็เพราะว่ามันอยู่ใกล้คอม . . (เอาคำคมอีกไหม ?)
"เก้าอี้เอนหลัง . . อาจจะได้อยู่สูงกว่าคนอื่น . . แต่ก็โดนยุงกัดอยู่ไม่สบาย"
"เสื่อ 1 ผืนในมุ้งหลังใหญ่ . . อยู่ต่ำติดพื้น . . แต่มีมุ้งคอยปกป้องไม่ให้โดนยุงกัด"
2 อย่างนี้คงเหมือนตำแหน่งหน้าที่การงาน
แต่ยังไงนะไม่ว่าสูงหรือต่ำก็คิดไว้นะ . . "มันก็แค่ยุง"

เส้นทางสู่อนาคตสายใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
บางคนอาจจะมีเพื่อนร่วมทาง
บางคนอาจจะต้องเดินคนเดียว
บางคนอาจจะยังไม่ได้เริ่มออกจากบ้าน

แต่อย่าลืมนะ
บางทีการรีบร้อนก็อาจจะทำให้พลาด
ไม่ทันมองสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่ข้างทางระหว่างการเดินทาง

ลองช้าลงบ้าง . . หันมองข้าง ๆ ทาง
จะเห็นสิ่งดี ๆ สิ่งสวยงาม . . ที่ไม่ว่ามองไปเมื่อไรก็ทำให้ชื่นใจ
ตอนนี้อาจจะมีคนที่คอยห่วงใยคุณ . . ที่คุณอาจจะหลงลืมหรือมองไม่เห็น
ในระหว่างที่คุณวิ่งตามความฝัน . . หรือทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย
เหนื่อยนักก็พักบ้าง . . เดินช้าลงซักนิด
ใส่ใจในความห่วงใยของคนข้างทางที่มีให้คุณ
"ความฝันไม่ว่าจะเดินช้าเดินเร็วยังไงซักวันก็คงตามความฝันได้ทัน"
"แต่ทางไหนล่ะ . . ที่จะตามความฝันให้ทันอย่างมีความสุข"
.
.
.
" เหนื่อยนักก็พักบ้าง "
.
.
.
.
.
รักและคิดถึง
.
.
.
.
.
.
.
.
ปล.หลัง ๆ เน่าหนักเลย . . มีไรติชมมาได้นะ

ตอนที่ 05 . . ขอเป็นกำลังใจให้พี่เต่าครับ . .

2009-03-23T20:19:00.009+07:00

เนื่องจากเมื่อ4-5วันก่อนได้ข่าวที่ไม่สู้ดีนัก
เกี่ยวกับคุณพ่อและคุณแม่
ของท่านอาจารย์เต่า
ก็เกิดอาการตกใจ เล็กน้อยถึงปานกลาง
และก็มีโทรศัพท์สายตรงต่อเข้ามา
จากนาย เน็ก(ลม) ว่าให้ไปบริจาคเลือดด่วน ถึงด่วนมาก
แต่เนื่องจากคนเขียนบล็อกทั้ง2 คน
นอนดึก
ตื่นสาย
และติดภารกิจเล็กน้อย
จึงไม่อาจไปบริจาคเลือดและเกร็ดเลือดได้
จึงรู้สึกผิดนิสๆ ที่ไม่อาจช่วยเหลือ
บุคคลที่คอยช่วยเหลือเราตลอดมาได้
จึงต้องกราบขออภัยมา ณ ที่นี้
และขอให้ผู้ที่ไปบริจาคเลือดมา เจอแต่สิ่งดีๆเข้ามาในชีวิตนะครับ
ส่วนอาการของพ่อ-แม่ พี่เต่า
ได้ทราบมาว่า
ตอนนี้อาการดีขึ้น
โดยแหล่งข่าวบอกว่าพ่อ-แม่พี่เต่าไม่เป็นไรมากแล้ว
และตอนนี้อาการก็อยู่ตัว
แต่ก็ไม่ทราบว่าต้องนอนโรงพยาบาลจนถึงเมื่อไร
ก็อยากจะขอส่งกำลังใจ ขอให้พ่อและแม่ของพี่เต่า หายไวๆ
และขอให้พี่เต่าสู้ต่อไปนะครับ รักษาสุขภาพด้วย
พักผ่อนมั่งนะครับพี่

จะได้มีแรงกลับมาถ่ายรูป

ไปเที่ยว หรือ ทำอะไรก็ตาม...ที่พี่ชอบ
ได้อย่างแข็งแรง แข็งขัน

และอย่าลืมกลับมาให้น้องๆ IE แกล้งด้วยนะครับ
อิอิ

ตอนที่ 04 . . ความทรงจำ...ยามค่ำคืน . .

2009-03-19T21:12:00.032+07:00

คืนอันเงียบเหงาคืนหนึ่ง
ชายหนุ่มร่างท้วมเสื้อเขียว ที่ทนบรรยากาศปล่าวเปลี่ยว
ของลาดกระบังยาม ปิดเทอมไม่ไหว

จึงตัดสินใจออกจากห้อง
เพื่อไปซึมซับบรรยากาศยามราตรี

และหนทางที่ชายหนุ่มผู้นั้นเดินมา
ก็มาบรรจบลงที่หน้าภาควิชา อุตสาหการ

แต่เนื่องจากเป็นเวลาปิดเทอม ที่ภาควิชาจึงไม่เหลือเงาผู้คนสิงสถิตย์อยู่เลย
ทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นทำการงัดแงะเพื่อจะเข้าไปด้านใน

เมื่อเข้ามาได้แล้วด้านซ้ายสุดของหางตาตัวเองก็คือห้องของชุมนุมIE
เป็นสถาณที่ซึ่งชายหนุ่มและพรรคพวกช่วยกันก่อตั้งขึ้นมา ชนิดเลือดตาแทบกระเด็น

ถัดเข้ามาก็เป็นโต๊ะปิงปองประจำภาค
เป็นสถาณที่เดียวในภาค ที่ปราศจากความเสื่อม
เพราะคนเสื่อมๆ ส่วนมากจะไม่เสียเหงื่อจากการออกกำลังกายกัน
แต่เสียเหงื่อจากกิจกรรมอย่างอื่น แหะๆ

เดินเลยมาหน่อยก็จะเห็นห้องของ ท่านอาจารย์เต่า
รวมถึงห้องเรียนที่ถูกสร้างใหม่ เมื่อไม่นานมานี้

และห้องโถงนี้ที่เป็นที่นั่งพัก นั่งประชุม นั่งติว ของชาวIEทั้งหลาย
โดยเป็นสถาณที่ซึ่งพวกเราได้กินเลี้ยงปัจฉิมที่นี่ด้วย

และเมื่อเดินออกมาจากห้องโถงก็จะเจอห้องใต้บันได
ที่ปัจจุบันเป็นที่พำนักของ ท่านอาจารย์อ๊อด
เพราะโดนไล่ออกจากหอพักอาจารย์
เอ้ย! เพราะประหยัดค่าหอ เผื่อวันดีคืนดี ท่านจะย้ายขึ้นเหนือ
จะได้ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องคืนหอ

และเมื่อเดินขึ้นบันไดมา ด้านซ้ายก็จะเจอห้องธุรการภาค เป็นห้องแรกๆเลยที่เราเดินเข้าเดินออก
เมื่อสมัยเรายังอยู่ปีหนึ่ง
เพราะต้องส่งงานวิชาDrawing ของอาจารย์พรศักดิ์
และบางคนก็มาขอเกรด อิอิ

ส่วนด้านขวาก็เป็นห้องโต๊ะกลม โดยเมื่อสมัยที่เรายังอยู่ปี3
อาจจะเกิดการหวาดผวาห้องนี้ เพราะรุ่นพี่จะบอกอยู่เสมอว่า
เวลาสอบโปรเจ็คที่ห้องนี้จะกดดันมาก
แต่ถึงกระนั้น พวกเราก็ผ่านกันมาด้วยดี (มั้ง)

และเมื่อเบือนหน้าออกมาทางซ้ายและเดินตามทางเดิน
ภาพเบื้องหน้าที่เป็นเพียง ทางเดินที่ว่างเปล่า

ชายหนุ่มร่างท้วมเสื้อเขียวของเรา คงจะเห็นแตกต่างออกไป

เค้าคงจะเห็นเื่พื่อนๆของเค้าเดินกันขวักไขว่ หลังเลิกเรียน

หรือจะเห็น ตัวเอง และเพื่อนบางคน กำลังเร่งฝีเท้า เพื่อจะเข้าไปเช็คชื่อให้ทัน

และเมื่อนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ความทรงจำเก่าๆ แล้ว
ชายเสื้อเขียว ก็เดินออกมาจากมุมที่มืดสนิทของทางเดิน

และเดินมาถึงโถงทางเดินที่เป็นที่ตั้งของห้องพักอาจารย์ทุกๆท่าน
โดยภาพของตนเองเดินมาส่งงาน ส่งโปรเจ็ค ขอเกรด(อีกแล้ว)
ก็คงจะผุดขึ้นมาในสมองเป็นระยะๆ

โดยก่อนจะเดินลงจากชั้น2 ชายหนุ่มร่างท้วม
ก็ได้มาหยุดยืนมองที่ห้องรับแขกของภาค
โดยในหัวคงจะคิดว่า ถ้าในมือมีน้ำเหลืองตราเสือ เย็นๆ ชนิดหนึ่ง มาซักขวด
คงจะนั่งเพลินในห้องนี้ไปถึงเช้าเลยก็เป็นได้

บันไดที่เคยเดินขึ้นวันละหลายๆรอบ มาถึงตอนนี้ อาจจะเป็นครั้งท้ายๆแล้ว
ที่จะได้เดินขึ้นลงเช่นนี้

เมื่อเดินลงมาแล้วก็ได้เจอshop ของภาค
ที่ซึ่งเคยอาศัยฝังตัวทำโปรเจ็คมาตลอดปี4นี้
บัดนี้ คงจะไม่ได้เข้าไปใช้สอยเครื่องมือต่างๆในshopแห่งนี้อีกแล้ว

บอร์ดนัดหมายประจำชั้นปี
มีเรื่องราวมากมาย ถูกร่ายเรียงขึ้นบนบอร์ดนี้

แต่ต่อจากนี้คงจะไม่ได้เขียน
ความในใจ
บอกรัก
ด่ากราด
นัดหมายต่างๆ
บนบอร์ดนี้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อเวลาล่วงเลยมามากแล้ว
และความทรงจำต่างๆ ได้ถูกบันทึกลงสมองเรียบร้อย

ชายหนุ่มร่างท้วมเสื้อเขียวก็ออกจากภาค และปิดประตู ลงกลอนไว้ตามเดิม

ที่นั่งพัก นั่งคอย นั่งผิงไฟ(หึหึ) ตอนนี้ไม่หลงเหลือเค้าโครงเลยว่า
ตรงนี้แหล่ะ เป็นที่ ที่เหล่าขาวIEสัญจรมานั่งมากที่สุดเลยก็ว่าได้

สวนของรุ่น9ที่ ช่วยกันสร้างสรรค์มากับเพื่อนๆ
ต่อจากนี้ใครจะเป็นคนมาใช้งาน
และใครจะมาดูแล

เมื่อแหงนมองขึ้นไปด้านบน
ก็จะเห็นป้ายภาควิชาอุตสาหการขนาดใหญ่
โดยเวลาปกติเราอาจจะไม่ค่อยได้แหงนหน้ามองขึ้นไป
แต่มาวันนี้ คงจะหาโอกาสมาแหงนหน้ามองป้ายนี้ได้ก็คงจะน้อยเต็มที
ชายหนุ่มร่างท้วมคนนี้ก็คงคิดว่า อยากย้อนเวลากลับไปซักหน่อย
จะได้มาแหงนหน้ามองป้ายนี้ทุกๆวัน

ม้าหินอ่อนที่นั่งของชาวIEอีกที่
ที่เป็นที่นั่งรวมตัว ทำกิจกรรมหลายๆอย่างของชาวIE

มาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มร่างท้วมของเราก็เกิดอาการอาลัย อาวรณ์
จึงขอหยุดพักซักนิด นั่งคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ เป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนจะเดินกลับที่พักของตนเอง

เมื่อมองคล้อยหลังไป ภาควิชายังคงตั้งอยู่ที่เดิม แต่คนที่อยู่ภายใน
เปลี่ยนหน้า เข้ามา และออกไปเรื่อยๆ แต่ถึงเราจะจากไปแล้ว
ที่นี่ก็ยังคงเป็นเหมือนบ้านหลังที่2 ของพวกเราเสมอ
ไม่ว่าเดือดเนื้อ ร้อนใจอะไร ที่นี่พร้อมให้เรากลับมาพักได้ตลอด

เมื่อเดินเลยออกมาจากหน้าภาค
ก็จะเห็นโรงอาหารและร้านซีร็อกซ์
ที่เคยมากินข้าว ซีชีทกับเพื่อนๆ
แต่ต่อจากนี้คงจะไม่ได้มาพร้อมกันอีกแล้ว

สุดท้ายแล้ว ก่อนชายหนุ่มเสื้อเขียวของเราจะกลับหอไปนอนพักผ่อน
และก่อนจะลาจากลาดกระบังไปเริ่มต้นชีวิตวัยทำงาน ในอีกไม่ช้า
หนุ่มเสื้อเขียวร่างท้วมก็ได้มายืนมองป้าย
คณะวิศวกรรมศาสตร์
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
โดยคงจะคิดขอบคุณที่ ได้เข้ามาเรียนในที่แห่งนี้
ทำให้4ปี ที่อยู่ที่นี่ มีแต่ความทรงจำดีๆ ที่ไม่อยากจะลืม

ขอบคุณนะครับ

ตอนที่ 03 . . Good Bye...IE9 T-T . .

2009-03-13T22:38:00.081+07:00

ณ เช้าวันที่ 11 มีนาคม 2552
เวลาประมาณ 8โมงกว่าๆ

ที่หน้าภาควิชาอุตสาหการ

ได้พบกลุ่มวัยรุ่น จำนวนหนึ่ง หอบสัมภาระ
พะรุง พะรัง
นั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินหน้าภาค

และบางกลุ่มก็ได้หลบแดดเข้าไป ในห้องท่านอาจารย์เต่า
เพื่อรอเวลาที่จะเดินทาง
ไปงานสังสรรค์ ครั้งสุดท้าย ของชีวิตนักศึกษา

โดย...
งานปัจฉิม...IE9...เหล้า...เบียร์...เพียบ!!!

เมื่อถึงเวลาประมาณ 10นาฬิกา
(มึงนัดกู8ครึ่ง!!!)
ชาวIE9 ทั้งหลาย ก็ได้เคลื่อนพล
ออกจากหน้าภาค

เพื่อขึ้นรถบัส

และออกเดินทางเพื่อไปงานปัจฉิมที่ จังหวัดนครนายก

แต่การเดินทาง ใช่ว่าจะราบรื่น เมื่อเจอคุณตำรวจ
ตั้งด่านตรวจจับ คนเมา

แต่ชาวIE9 ก็ไม่จำเ็ป็นต้องตกใจ
เพราะบนรถเรามี "พ.ด"!!!

ใช่แล้ว
พณฯ ท่าน ด้วง
นั่นเอง
(ซึ่งช่วยอะไรไม่ได้เลย นอกจากทำตัวฝอย จนตำรวจให้ใบสั่งเพิ่มอีกใบ)

และเมื่อฝ่าด่านตำรวจมาได้ ก็เดินทางเรื่อยมาจนมาถึง
"ริมน้ำโฮมสเตย์"
จังหวัด นครนายก

ถือได้ว่าเป็นรีสอร์ท
ที่บรรยากาศรื่นรมย์

ทำให้ชาวIE9 รู้สึกสดชื่น
จนลืมเรื่องระยะทางอันยาวไกล และอุณหภูมิอันร้อนระอุ
ที่ผจญกันมาตั้งแต่เช้า(10โมง ไม่ใช่8โมง)

เมื่อจัดแจง ขนสัมภาระ เข้าที่พักกันเรียบร้อยแล้ว

ชาวIE9 กลุ่มใหญ่ ก็เดินทางไปล่องแก่ง ผจญภัยกัน
แต่IE9 สาวกขี้เหล้าบางคนก็คิดว่่า
เปลี่ยนจากการผจญภัย
มาเป็นการดื่มด่ำบรรยากาศ อันร่มรื่นกันดีกว่า

โดยข้างๆที่พัก มีศาลาเล็กๆ
ซึ่งมีลมเย็นๆพัดผ่าน ทำให้อารมณ์ อยากเหล้า
ประทุขึ้น ปุดๆ

เห็นเป็นเช่นนั้นแล้วจะช้าอยู่ใย
หนุ่มใหญ่ ใจดี
จึงเริ่มเปิดฉากฟาดฟันกับ เบียร์พันธุ์เสือ ชนิดหนึ่ง

ช่างกล้องบางคน อาศัยจังหวะชิวๆ ถ่ายรูปบรรยากาศรอบๆ
เพื่อจะเก็บไว้ในความทรงจำ

แต่ความทรงจำก็ต้อง พรั่นพรึง
เมื่อช่างกล้องคนหนึ่ง
จับภาพ สิงโตสาว ได้กลางทุ่งหญ้า
สืบทราบภายหลังว่า สิงโตสาวนางนี้มีชื่อว่า "Jumbo เนม"

เมื่อเห็นสิงโตสาว นอนพัก เหล่าขี้เมาทั้งหลาย
ก็ตั้งสติ กระโดดลงน้ำ เพื่อจะหนีจากการที่จะตกเป็นอาหารว่างยามบ่าย
อิอิ

และต่างก็หมายจะเกาะห่วงยาง เพื่อจะหนีไปให้พ้นจากจุดจำศีลของเสือสาว

แต่ท้ายแล้วผู้ที่ได้ห่วงยางไปครอบครอง
ก็คือหมาน้อย ที่อาศัยจุดอ่อนว่า ช่วงนี้เป็นโรคพิษสุนัขบ้า ผสมกับ พิษสุราเรื้อรัง
ทำให้ชาวขี้เมา ยอมสละห่วงยางให้

และขึ้นไปดื่มด่ำน้ำเมากันต่อ

ระหว่างรอเพื่อนๆชาวIE9 ที่ไปล่องแ่ก่งกลับมา
ก็มีจับกัง นายหนึ่ง
ขันอาสาบรรเลงเพลงรัก ระบายความในใจ
ให้เพื่อนๆได้ฟัง
(รู้ว่าเสี่ยง ก็คงต้องขอลอง)

บทเพลง ไพเราะเพียงใด ดูจากบุรุษท่านนี้ก็พอจะรู้ได้

และเมื่อเพื่อนๆทั้งหลายกลับมา และต่างแยกย้ายกันไปอาบน้ำ
ชำระล้าง ความเหนื่อยล้า และ ความเมา กันเรียบร้อยแล้ว
ก็ได้เวลาอาหารเย็น

และเมื่อเสร็จกิจ จากการ นำของหนักลงท้องแล้ว
ก็ได้มานั่งล้อมวง จุดเทียน ทำการพูดคุย เปิดใจกันเป็นครั้งสุดท้าย

ซึ่งต่างคนก็ต่างเผยความในใจกันจนหมดเปลือก
บางคนถึงกับต่อมน้ำตาแตก
ที่คิดว่า จบจากงานนี้ไป ก็จะต้องจากลาเพื่อนๆ ที่ร่วมทุกข์ ร่วมสุข
กันมาตลอด4ปี

หลังจากทำการเปิดใจ ก็มีการผูกสายสิญจ์

อวยพร
ขอบคุณ
ขอโทษ
บอกรัก
บอกความในใจ
ให้แก่เพื่อนๆได้ฟัง

โดยท่านอาจารย์อ๊อด ก็ได้มานั่งร่วมอยู่ในวงอวยพรให้น้องๆด้วย
ก็ขออวยพรให้พี่มีความสุขในภายภาคหน้านะครับ

ส่วนท่านอาจารย์เต่า ทำใจผูกสายสิญจ์ไม่ได้จึงมานั่งมองเหล่าน้องๆ
IE9 ที่กำลังจะจบออกไป และคงคิดอวยพร ให้พวกเรา โชคดี ได้ดี กินดี อยู่ดี
กันทุกคน

และเมื่อผูกสายสิญจ์กันเสร็จ ก็มีการนำสมุดกระจก

มาให้เพื่อนๆเขียนอวยพรให้กันและกัน
(ใครที่เราเขียนซ้ำอ่ะ เพราะเราเมานะ ขอโทษทีละกัน 555+)

และเมื่อถึงเวลา

เหล่าพ่อครัว แม่ครัวทั้งหลาย ก็อาสา
ทำกับแกล้ม แสนอร่อยให้เพื่อนๆได้กินกัน
(ขอบคุณจริงๆหว่ะ ถ้าไม่มีพวกมึง ป่านนี้พวกกูอ้วกเป็นเลือดกันหมดแน่)

จากนั้น นักดนตรีก็เริ่มบรรเลง เพลงเพื่อชีวิต
กัดจิกเพื่อน เผยความในใจตัวเอง
(โอ้ชีวิต มีอะไรตั้งเยอะแยะ)

ให้วงเหล้า มีความสนุกสนาน มากยิ่งขึ้น

ไอ้เกรียน...ไอ้เกรียน....ไอ้เกรียนๆๆๆๆๆ
ไอ้ด้วง...ไอ้ด้วง....ไอ้ด้วงๆๆๆๆๆ

พี่อ๊อดก็ยังมาเริงร่ากับเด็กๆ โดยปราศจากแอลกอฮอลล์
(ทั้งที่ยุกันแทบตาย)

แต่...มีบุคคลท่านหนึ่ง ที่เราไม่อาจจะเอ่ยนามได้
(แต่กูโชว์รูปอีกแล้ว)
คอยกำกับจังหวะ การดื่มให้เด็กๆ ทั้งหลาย
(จังหวะร็อค ปน แดนซ์ ผสม ฮิปฮ็อป สรุปคือ...จังหวะเร็วมาก)

เท่านั้นไม่พอ เมื่อบุคคลท่านนี้
ดื่มน้ำ...เข้าไปซักระยะ
ก็เริ่มมีการรุกราน นักดนตรีทั้งหลาย
ขโมยไมค์
ร้องมั่ว
ผิดคิว

จนเด็กๆทนไม่ไหว
ต้องทำการล่วงละเมิดทางร่างกายกันบ้าง
แต่ดูหน้าแล้ว พี่เค้าชอบ

เมื่อแอลกอฮอลล์อยู่(ใน)ตัว
ดนตรีอยู่ในหัว
ก็เริ่มมีการเปิดฟลอ

Nobody Nobody But...เพื่อน

ชายเสื้อส้มร่างท้วม : ดูกูๆ มีคู่แล้ว
สาวงามเสื้อเขียว : แค่เพื่อนค่ะ พ่อ

อีกมุมหนึ่ง ท่านอาจารย์อ๊อดของเรา ก็อยากจะร่วมวงกับเด็กๆด้วย

และเริ่มหาคู่เต้น เลียนแบบชายเสื้อส้มร่างท้วม

และก็ได้คู่เป็นสาวเสื้อเขียวเหมือนกัน
แต่ต่างกันที่น้ำหนักขึ้นชก

ความสนุกมักผ่านไป ไวเหมือนติดปีก
และแล้วอากาศยามเช้าก็มาเยือน
บางคนที่ยังไม่ได้นอน ก็หาน้ำมาล้างปาก ล้างคอ

ส่วนบางคนที่ได้นอนก็ตื่นขึ้นมา สูดอากาศยามเช้า

หนุ่ม-สาวชาวIEบางคน
ก็เริ่มจับคู่กันดูดวงอาทิตย์ขึ้น

บางคู่ก็เป็นหนุ่มๆ นัวกันเอง

บางคู่ก็โดนฝืนใจอยู่ฝ่ายเดียว
(เน หัวใจมึงมันน่ากราบ)

และก็มีการลงเล่นน้ำ ชำระคราบ...น้ำ...เมา

บางคนก็ฝึกวิทยายุทธ ไว้ป้องกันตัว

บางคนก็หัดโพสท่า เผื่อได้ลง FHMกับเค้าบ้าง

แต่เนื่องจากเกิดการหึงหวง
กลัวเพื่อนๆจะเห็นของลับของที่รักตัวเอง
ก็เลยมีการลากตัวขึ้นมาจากน้ำ และกักตัวไม่ให้ลงไปเล่นใหม่
หนุ่มใต้เสื้อดำ : อย่าทำอย่างงี้สิตัวเอง เค้าหวงนะ
หนุ่มเหนือกางเกงขาว : ได้จ้ะ ไว้ไปโชว์กัน 2คนนะ
(กูแซวเล่นนะ แต่มึงคิดจริงรึปล่าว กูไม่รู้ 555+)

และเมื่อชำระคราบน้ำเมากันเสร็จเรียบร้อย

ก็ได้เวลาเตรียมตัว

แยกย้าย

กันไำปนอนพักผ่อน

รอเวลา ที่จะจากลากัน

เมื่อพักผ่อนกันได้ที่ ก็ตื่นมาอาบน้ำ อาบท่า

แต่งตัว เตรียมตัว กลับลาดกระบัง

เวลา 13.30น.
ชาวIE9
ก็ทำการเคลื่อนพลกลับ

โดยได้มีการแวะซื้อของฝากกันกลางทาง

ก่อนจะถึงที่หมาย
โดยสวัสดิภาพ ในเวลาประมาณ 16.00น.
ของวันที่ 12 มีนาคม 2552
และต่างคนก็ต่างแยกย้าย จากกันไป อย่างเงียบๆ

โดยในใจ ยังคงคิดเสมอว่า
เพื่อน...ยังไงก็คือเพื่อน
จากกันวันนี้...ก็ต้องมีซักวันที่จะกลับมาพบกันใหม่
ขอแค่เรายังไม่ลืมช่วงเวลาดีๆ...ที่มีด้วยกัน
.....
...
.
จนกว่าจะพบกันใหม่
GOOD BYE...IE#9

ตอนที่ 02 . . เรียนจบ...มิตรภาพไม่จบ...ปัจฉิมนิเทศน์ IE9 . .

2009-02-27T21:28:00.053+07:00

เนื่องจากเมื่อวาน ก็รู้ๆกันอยู่ว่า มีงานปัจฉิมนิเทศน์
ที่ภาควิชาอุตสาหการของเรา

โดยงานนี้ ต้องขอขอบคุณ อาจารย์ทุกท่าน
ที่ออกตัง เลี้ยงโต๊ะจีน เด็กIE ตาดำๆอย่างพวกเรา

งานนี้บรรยากาศคึกครื้น

ครื้นเครง

เป็นกันเอง

เซ็กซี่ O_o

มีสาระ

สร้างสรรค์

สนุกสนาน

โส...

เสื่อม...

สวย *0* (แต่...มี...มาทำลายรูปนี้ อิอิ ล้อเล่นนะเว้ย!!!)

ในงานนี้ก็พร้อมหน้าพร้อมตา
ทั้งท่านอาจารย์ และพี่ๆในภาค

ซึ่งพวกเราทุกคน รัก และ เคารพ ทุกๆท่าน มาตลอด 4 ปี

โดย ท่านอาจารย์ พรศักดิ์ ก็มาร่วมงานและให้เกียรติมากล่าวเปิดงานด้วย

หลังจากเปิดงานแล้ว ก็ได้มีการชมวิดีโอคลิป
(ถึงไม่ใช่ คืนบาปIE แต่ก็ใกล้เคียง)

บรรยากาศภายในงานถือว่าเป็นที่น่าพอใจมากๆ
แต่มี นักศึกษาท่านหนึ่ง ที่เราไม่ประสงค์จะเอ่ยนาม
(แต่กูโชว์รูป)
เกิดอาการ Alcoholism แต่เราอย่าไปใส่ใจอะไรมาก
เพราะเค้ามีเพื่อนเป็นถังน้ำแข็ง

หลังจากชมวิดีโอคลิปเสร็จ ก็มีการเซอไพรซ์ ท่านอาจารย์
โดยต้องยกเครดิตให้นายไปป์ และชาวZS
ที่นำของขวัญมาให้ อาจารย์ทุกท่าน
และทำให้เราได้เห็นน้ำตาลูกผู้ชาย จากอาจารย์หลายท่าน
อิอิ

หลังจากปิดงาน ท่านอาจารย์บางท่านก็แยกย้ายกันกลับบ้าน
แต่กิจกรรมสำหรับชาวIEรุ่น9 ยังไม่จบ
เพราะได้มีการพาปิดตาเดิน แบบรับน้อง
โดยปลายทางข้างหน้านั้นเป็นอะไรก็ไม่มีใครรู้
แต่ก็ไม่ค่อยมีใครสนใจปลายทางเท่าไร
ขอแค่ได้เดินไปพร้อมๆกันกับ เพื่อนๆ
ชาวIE แค่นี้ก็พอแล้ว

โดยงานปิดตาเดินนี้ ท่านอาจารย์
คอยดูแลพวกเราอย่างใกล้ชิด

พวกเราเลยยอมทำตามแต่โดยดี

เพราะ พวกเราทั้งหลาย รู้ว่า ปลอดภัย ไม่มีการยกเหล้าให้กิน แน่นอน
(แต่บางคนอยากให้มี)

และเมื่อถึงปลายทาง ก็พบว่า พวกเราได้อยู่ในห้องเรียนที่พวกเราคุ้นเคย

แต่วันนี้ บรรยากาศแตกต่างออกไป จากปกติ จะนั่งเรียน(หลับ)
กันบนเก้าอี้
แต่วันนี้เราได้มานั่งพื้น
ทำให้ได้รับอรรถรส อีกอย่างนึง

จากนั้นก็ได้มีการเขียนบรรยายความในใจของพวกเรา ต่อเพื่อนๆชาวIEรุ่น9

และมีผู้เผยแพร่ ข้อความเหล่านั้นโดย ท่านอาจารย์เต่า และอาจารย์อ๊อด
และในการเผยแพร่ครั้งนี้ ผู้ที่เป็นข่าวครึกโครมที่สุด คงจะเป็น
นายเดช(นามสมมติ) ที่ได้บรรยายความในใจ
ให้ใครบางคนได้ฟัง (พวกกุก็ได้ฟังด้วย 555+)

และก็มีการชมคลิปวิดีโอสุดท้าย

ที่พระอาจารย์เต่าทำให้พวกเราได้ชมกัน

หลังจากนั้นก็มีการผูกข้อมือ โดยอาจารย์ทุกท่านที่ยังอยู่ร่วมกิจกรรม
กับพวกเราเป็นครั้งสุดท้าย

เสร็จงานแล้ว ก็แยกย้ายกันไป

และชมรมคนรักงานรื่นเริง

ก็กลับมารวมตัวกันอีกที 555+

ที่ร้านเดิม เวลาเดิม หน้าเดิมๆ

โดยมีแขกพิเศษ มาเป็นผู้ควบคุม เหล่าขี้เมา
ทั้งหลาย ให้ทำตัวเรียบร้อย
และอย่าพยายามทำตัวเสื่อม...

แต่ก็เห็นว่าจะคุมกันไม่อยู่้
โดยแขกพิเศษผู้นี้จะเป็นใครไปไม่ได้
ถ้าไม่ใช่ท่านอาจารย์อ๊อด
ที่ สนิท สนม ชิด เชื้อ
กับพวกเรา(ขี้เมา)เป็นอย่างดี

โดยงานปัจฉิมนี้ถือได้ว่าเป็นการอำลาพี่อ๊อดไปในตัว
เพราะคาดว่าปีการศึกษาหน้า
คงจะไม่ได้เห็นท่านผู้นี้คอยควบคุม เหล่าขี้เมาอีกแล้ว
เพราะท่านจะย้ายไปอยู่เชียงใหม่แล้ว

ท้ายนี้ ก็ขอขอบคุณพระอาจารย์ทุกท่าน
ที่ได้มอบความรู้แก่พวกเรามาตลอด 4 ปี
ขอขอบคุณจากใจจริงนะครับพี่ๆ

ไม่มีงานเลี้ยงใด ไม่เลิกลา
พวกเราก็เหมือนกันถึงเวลา
ที่พวกเราจะแยกย้ายกันไปแ้ล้ว

แต่ถึงจะแยกย้ายกันไปแล้ว แต่บ้านIE สำหรับพวกเรายังอยู่เสมอ
มีปัญหาอะไร ท่านอาจารย์ทุกท่าน พร้อมให้เรากลับมา
พักรักษาตัว เยียวยาหัวใจ เสมอ
(แต่เรื่องเงินนี่ไม่รู้ว่าได้รึปล่าว)

สุดท้่าย ก็ขอให้พี่อ๊อดโชคดี เจอแต่สิ่งดีๆ ในภายภาคหน้า
และอย่าลืมน้องๆอย่างพวกเรานะครับ
ถึงเราจะไม่ได้เป็นศิษย์-อาจารย์กันแล้ว
แต่เราก็ยังเป็น"พี่-น้อง"กันอยู่นะครับ

ตอนที่ 01 . . Coming Soon . .โปรแกรมหน้า วิญญาณ ความเสื่อม . .

2009-02-20T22:15:00.011+07:00

ระวัง...มันกำลังจะมา

เตรียมตัวพบกับ ความเสื่อมเต็มรูปแบบ

ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ท่าน เร็วๆนี้
...