ตอนที่ 16 . . กูรู้...มึงสู้ไหว . .

"กูรู้...มึงสู้ไหว"
อาจจะเป็นคำหยาบคาย ไม่เพราะรูหูเท่าไร
แต่ความหมายของคำๆนี้ น่าจะดีกว่าคำสุภาพ หลายๆคำที่เราเคยได้ฟังกัน

ชื่อตอน และ บทความ ตอนนี้
ผมได้แรงบันดาลใจ มาจากหนังสือเล่มหนึ่ง ที่มีชื่อเดียวกันนี้
เขียนโดยนายแพทย์ติยะ ราคา 99บาท (กูจะบอกทำไมเนี่ย ไม่ได้ค่าโฆษณาซักบาท - -")

1 ขวบกว่าๆแล้ว ที่เราทุกคน โผบินออกมาใช้ชีวิตวัยทำงาน
ช่วงเวลาหลังจากที่เราหลุดจากรั้วสถาบันฯ มานั้น หลายๆคนอาจจะเจอประสบการณ์ชีวิตแตกต่างกัน
ที่ขนาดเอาปัญหาของทุกคนมาเล่าเรียงกัน น่าจะกินเวลายาวกว่า เวลาที่ผู้ชุมนุมปิดราชประสงค์ซะอีก

"เมื่อยังมีลมหายใจ...ชีวิตก็ยังมีหวัง"
การที่เราเจอปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องครอบครัว เรื่องเงิน เรื่องเพื่อน เรื่องการเมือง
ก็เป็นเรื่องปกติ ที่มนุษย์ทุกคนต้องพบเจอ หากแต่ เราจะยอมแพ้ จะวิ่งหนี ปัญหานั้นหรือไม่

การที่เราไม่สู้กับปัญหา ก็เหมือนเราล้มตั้งแต่ยังไม่เริ่มก้าวเดิน
แล้วเราจะรู้ได้ไงว่า ปัญหานั้นเราสามารถผ่านไปได้หรือไม่
มันอาจจะต้องใช้เวลา และแรงกาย รวมถึงแรงใจ บ้าง ไม่มากก็น้อย
ชีวิตนี้ไม่มี "ทางตัน" หากเราเริ่มแก้ปัญหานั้น ซักวัน ปัญหาก็จะหายไป

แสงไฟในความมืด ถึงแสงนั้นจะน้อยเพียงใด
แต่ก็เป็นแสงไฟที่ส่องสว่าง และถ้ายิ่งรอบข้างมืดเท่าไร แสงไฟดวงนั้นก็จะยิ่งสว่างขึ้น
เปรียบกับ ยิ่งมีอุปสรรคมากเท่าไร ยิ่งทำให้เราเห็นโอกาสในชีวิต
อยู่ที่ว่าเราจะมองเพ่งไปที่
ความมืด หรือ แสงไฟ
อุปสรรค หรือ โอกาส

เมื่อเรื่องร้ายๆ ผ่านพ้นไป เรื่องดีๆ ต้องเข้ามาในชีวิตอย่างแน่นอน
ขอแค่เราทำวันนี้ให้ดีที่สุด ไม่ยอมแพ้ให้กับปัญหา
ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
ขอให้ลุยไปให้ถึงที่สุด จะเดิน จะวิ่ง ก็ขอให้ไปต่อ
แล้วก็ขอให้ฟังไว้ด้วยว่า
"กูรู้...มึงสู้ไหว"
.........
.......
.....
...
.
ปล.แด่ผู้ที่ได้ รับผลกระทบจากเหตุการณ์พฤษภาเลือดมากที่สุด

"ประเทศไทย...กูรู้มึงสู้ไหว"