ตอนที่ 10 . . วัยทำงาน . .

ขอกราบสวัสดีพ่อแม่พี่น้องทุกท่าน

ก่อนอื่นคงต้องขออภัยที่ห่างหายไปเป็นเวลาอันแสนนาน

เนื่องด้วยเหตุผลคือ คนจัดทำบลอคทั้งผมและไอ้คุณปอนด์ไม่ได้มีเน็ตความเร็วสูงใช้

ความเร็วอินเตอร์เน็ตตอนนี้ที่ใช้กันก็คือ ผม 128Kbps ไอ้คุณปอนด์ 56Kbps

แต่ค่าใช้จ่ายผมสูงกว่าเพราะต่อด้วยโทรศัพท์มือถือ

-*-

ขออภัยอีกอย่างคือเรื่องงานรับน้อง . . ที่ไม่สามารถไปพบปะทุกคนได้

สาเหตุเพราะทำงานเลิกวันเสาร์ที่ 13 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา

นั่งรถจากโคราชไประยองคงประมาณ 7 ชั่วโมง

สัญญาว่าซ้อมรับปริญญาจะได้เจอกันนะ

หลังจากการอัพเดทบลอคครั้งสุดท้ายก็ล่วงเลยมาประมาณ 1 เดือน

แต่ละคนคงค้นหาหนทางในชีวิตได้แล้ว . . ส่วนคนที่ยังไม่ได้ก็หาต่อไปนะ

สู้ต่อไปยังไงก็ต้องสมหวังซักวัน ^^

3 รูปด้านบนก็เป็นรูปชุดสุดท้ายที่ได้ถ่ายในวันที่ไปลาดกระบัง

ก่อนที่จะทำการขนย้ายสัมภาระมาปักหลักอยู่ที่โคราช

รูปภาพหลังจากนี้ก็แค่อยากแนะนำ Animation ดี ๆ ให้ได้ชมกัน

ใครที่ผมเคยแนะนำให้ดูคงจะทราบกันอยู่แล้ว . . ชื่อเรื่อง 5cm/s

เนื้อหาจะเกี่ยวกับความห่างเหินที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในทุกวินาทีที่ห่างกัน

ภาพสวย + เพลงเพราะ + เนื้อหาดี

ใครว่าง ๆ ก็ลองหามาดูนะ . . การ์ตูนสั้น ๆ เวลาทั้งเรื่องแค่ 60 นาที

กลับมาเข้าเรื่องการทำงานกันต่อ

บางคนอาจจะสงสัยว่าอยู่ดี ๆ ทำไมไปทำงานซะไกล

ไกลทั้งบ้าน ไกลทั้งเพื่อน ไกลทั้งที่เที่ยว

เหตุผลก็คือ "ฝึกให้ชิน"

ถ้าเรามัวติดบ้าน ติดเพื่อน ติดโลกเดิม ๆ ที่เราเคยชินมานาน

ถ้าไม่ลองก้าวออกมาเราก็คงไม่รู้ว่าโลกภายนอกเป็นยังไง

อาจจะโหดร้าย หรือ อาจจะดีแสนดี . . เราจะไม่มีวันได้รู้

เพราะเหตุผลนี้ก็เลยต้องเปิดทางเดินใหม่ให้ตัวเอง

ถ้าเราชินกับการเริ่มทางเดินอะไรใหม่ ๆ . . ชีวิตเราก็คงทำอะไรได้อีกเยอะ

นี่คือเหตุผลของผมที่ตัดสินใจก้าวเดินมา . . ในหนทางที่ห่างไกลจากที่เดิม ๆ

"เพื่อนไม่ได้ลดน้อยลง . . แต่เพื่อนแค่แยกกันไปตามทางเดินของแต่ละคน"

เหมือนที่เคยพูดไปแล้วเมื่อตอนก่อน ๆ เรื่องความรู้สึกแรกตอนเข้าเรียนระดับมหาวิทยาลัย

ขออย่างเดียว . . หาเพื่อนใหม่ได้ก็อย่าลืมเพื่อนเก่า ๆ นะจ้ะ

คิดถึง ๆๆๆๆ

หลายคนตอนนี้คงได้เข้าไปทำงานกันแล้ว

ความรู้สึกเป็นอย่างที่ผมบอกรึเปล่าผมไม่อาจจะทราบได้

แต่ในส่วนที่ผมทำงานอยู่ตอนนี้ . . เป็นความรู้สึกเหมือนครั้งแรกที่เป็นน้องใหม่

การทำงานมีเรื่องอะไรให้เราเรียนรู้มากมายจริง ๆ

ถ้าถามผมว่าได้ทำงานตามสาขาที่เรียนจบไหม ?

ผมตอบได้ว่า . . ไม่ . .

แล้วบริษัทรับผมเข้ามาทำงานทำไมถ้าไม่ตรงตามสาขา ?

เพราะว่าเชื่อใจในคนที่จบสาขาวิศวะ . . ว่าสามารถเรียนรู้เรื่องใหม่ ๆ ได้ดี

เพราะฉะนั้นใครที่เจอสถานการณ์เดียวกับผม ก็ขอให้ตั้งใจเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ

ความเป็นเป็ดของเรามีพื้นฐานของทุกอย่างมาแล้ว . . แค่เรียนเพิ่มนิดหน่อยก็ทำงานได้ ^^

ใครไม่ชอบงาน . . ใครอยากเปลี่ยนงาน . . ก็ลองมองดูที่จุดนี้ดูนะ

ข้อที่กล่าวไปก็อยากจะบอกให้เพื่อน ๆ ที่ยังไม่ได้งานให้ลองคิดดูด้วย

บางทีเราก็ได้งานที่ไม่ตรงกับที่เราเรียนมา

แต่เชื่อเถอะ . . ว่ามันสามารถเรียนรู้เพิ่มได้

ไม่ลองทำดูก็ไม่รู้ว่าจะทำได้รึเปล่า . . จริงไหม ?

มาพูดเรื่องความเป็นอยู่กันบ้าง

ตามที่หลาย ๆ คนทราบกันเรื่องค่าเหนื่อยในแต่ละเดือนของผม

พูดจริง ๆ มันก็ดูเล็กน้อยเมื่อเทียบกับฐานของโซนจังหวัดอื่น ๆ

แต่พอเราได้มาอยู่ที่นี่ . . เราก็ได้รู้ว่ามันก็เหมาะสมตามค่าครองชีพในแต่ละที่

ตอนนี้ในแต่ละวันผมมีค่าใช้จ่ายประมาณ 60 บาท

ค่าเดินทางไม่เสียเพราะพักอยู่ใกล้ที่ทำงาน . . อาจจะมีบางวันที่ใช้เกินเพราะเกิดกิเลส

อยากเมาบ้าง . . อยากกินบ้าง . . อยากเที่ยวบ้าง

ที่พูดมานี่ไม่ใช่ว่าต้องการจะสื่อเรื่องอะไร

แต่อยากแนะนำคำสอนที่ได้มาจากรุ่นพี่ที่แผนก

"อย่ามองว่าเราได้เงินเท่าไร . . แต่ให้มองว่าเราเหลือเงินเก็บเท่าไร"

-..-

อีกข้อดีของการได้ทำงานต่างจังหวัดคืออะไร ?

ความมีน้ำใจ . . ความเป็นกันเอง

ข้อนี้เห็นได้ชัดมาก ๆ

ไม่ได้รู้จักหรือเคยเห็นหน้ามาก่อน . . แต่คุยเปิดใจเหมือนรู้จักกันมานาน

. . ถามว่าอยู่หอขาดเหลืออะไรไหมไม่มีบอกเอาใช้ก่อนได้ . . ดูแลตัวเองดี ๆ นะแถวนี้โจรเยอะ . .

คนที่พูดนี่ไม่ใช่มีแต่ที่ทำงานนะ . . แต่เป็น"ร้านขายข้าว . . ยามที่บริษัท . . ร้านมินิมาร์ท"

นี่คือเหตุผลที่ผมรู้สึกดีที่ได้ก้าวออกมาเสี่ยงกับทางเดินใหม่ ๆ

ถ้าตอนนี้ถามว่าจะย้ายที่ทำงานไหมถ้าได้ที่ใหม่ที่ได้เงินเยอะกว่าเดิม

คงตอบได้ว่าตอนนี้ผมมีความสุขดีครับ

ถึงงานจะหนักแต่ถ้าเจอผู้คนที่จริงใจ . . เป็นกันเอง

ผมขอบอกได้ว่าเป็นความโชคดีของผมจริง ๆ

พูดถึงเรื่องความเหงา

มันแน่นอนอยู่แล้วที่ต้องมี . . แล้วก็มีมากด้วย

ที่เห็นผมบ่น ๆ ในบลอคนี้บ้าง . . บลอคพี่เต่าบ้าง . . Hi5 บ้าง

นั่นพูดจากใจเลยนะน่ะ -*-

สมัยเรียนมีคนถามว่าไม่อยากมีแฟนหรอ . . อยู่คนเดียวไม่เหงารึ

ตอนนั้นตอบได้ว่าไม่เหงา . . เพราะมีเพื่อน ๆ อยู่

เช่น

"ไอ้เกรียนแตงแวะมาทักทาย . . เพราะต้องการหาที่โทรศัพท์"

"ไอ้โดแวะมาดึก ๆ เพราะว้าวุ่น . . อยากดื่มสุรา"

แบบนี้จะเหงารึ ???

แต่ ณ ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์แบบนั้นคงไม่มีอีกแล้ว

ทำงานเสร็จแต่ละคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน

ตัวคนเดียวจริง ๆ แบบนี้ . . เป็นคุณจะไม่เหงาหรอ ?

ตอนนี้ล่ะที่เริ่มอยากมีคู่ชีวิตจริงจัง

T-T

"วัยทำงาน" . . เป็นก้าวใหม่ที่บางคนได้เริ่มเดินกันแล้ว

นั่นก็เป็นเรื่องราวของผมคร่าว ๆ หลังจากทำงานมาได้ 1 เดือน

ใครมีอะไรก็โทรมาบอกเล่ากันได้นะ

เวลารับโทรศัพท์ 20.00 - 8.00 น.

นอกเวลานั้นไม่สามารถตอบได้ว่าจะรับได้ไหม

เพราะบางทีก็ทำงานอยู่ใน Clean Room

ขอให้ทุกท่านทำงานอย่างมีความสุข

.

.

.

สวัสดี _/\_

.

.

.

.

.

ปล 1 .ส่งรูปงานรับน้องมาให้ผมบ้างนะ . . อยากเห็นหน้าใครบางคน

.

.

.

.

.

.

.
ปล 2 . น้องปุนน่ารักมาก ๆ ^^