ตอนที่ 04 . . ความทรงจำ...ยามค่ำคืน . .

คืนอันเงียบเหงาคืนหนึ่ง
ชายหนุ่มร่างท้วมเสื้อเขียว ที่ทนบรรยากาศปล่าวเปลี่ยว
ของลาดกระบังยาม ปิดเทอมไม่ไหว

จึงตัดสินใจออกจากห้อง
เพื่อไปซึมซับบรรยากาศยามราตรี

และหนทางที่ชายหนุ่มผู้นั้นเดินมา
ก็มาบรรจบลงที่หน้าภาควิชา อุตสาหการ

แต่เนื่องจากเป็นเวลาปิดเทอม ที่ภาควิชาจึงไม่เหลือเงาผู้คนสิงสถิตย์อยู่เลย
ทำให้ชายหนุ่มผู้นั้นทำการงัดแงะเพื่อจะเข้าไปด้านใน

เมื่อเข้ามาได้แล้วด้านซ้ายสุดของหางตาตัวเองก็คือห้องของชุมนุมIE
เป็นสถาณที่ซึ่งชายหนุ่มและพรรคพวกช่วยกันก่อตั้งขึ้นมา ชนิดเลือดตาแทบกระเด็น

ถัดเข้ามาก็เป็นโต๊ะปิงปองประจำภาค
เป็นสถาณที่เดียวในภาค ที่ปราศจากความเสื่อม
เพราะคนเสื่อมๆ ส่วนมากจะไม่เสียเหงื่อจากการออกกำลังกายกัน
แต่เสียเหงื่อจากกิจกรรมอย่างอื่น แหะๆ

เดินเลยมาหน่อยก็จะเห็นห้องของ ท่านอาจารย์เต่า
รวมถึงห้องเรียนที่ถูกสร้างใหม่ เมื่อไม่นานมานี้

และห้องโถงนี้ที่เป็นที่นั่งพัก นั่งประชุม นั่งติว ของชาวIEทั้งหลาย
โดยเป็นสถาณที่ซึ่งพวกเราได้กินเลี้ยงปัจฉิมที่นี่ด้วย

และเมื่อเดินออกมาจากห้องโถงก็จะเจอห้องใต้บันได
ที่ปัจจุบันเป็นที่พำนักของ ท่านอาจารย์อ๊อด
เพราะโดนไล่ออกจากหอพักอาจารย์
เอ้ย! เพราะประหยัดค่าหอ เผื่อวันดีคืนดี ท่านจะย้ายขึ้นเหนือ
จะได้ไม่ต้องวุ่นวายเรื่องคืนหอ

และเมื่อเดินขึ้นบันไดมา ด้านซ้ายก็จะเจอห้องธุรการภาค เป็นห้องแรกๆเลยที่เราเดินเข้าเดินออก
เมื่อสมัยเรายังอยู่ปีหนึ่ง
เพราะต้องส่งงานวิชาDrawing ของอาจารย์พรศักดิ์
และบางคนก็มาขอเกรด อิอิ

ส่วนด้านขวาก็เป็นห้องโต๊ะกลม โดยเมื่อสมัยที่เรายังอยู่ปี3
อาจจะเกิดการหวาดผวาห้องนี้ เพราะรุ่นพี่จะบอกอยู่เสมอว่า
เวลาสอบโปรเจ็คที่ห้องนี้จะกดดันมาก
แต่ถึงกระนั้น พวกเราก็ผ่านกันมาด้วยดี (มั้ง)

และเมื่อเบือนหน้าออกมาทางซ้ายและเดินตามทางเดิน
ภาพเบื้องหน้าที่เป็นเพียง ทางเดินที่ว่างเปล่า

ชายหนุ่มร่างท้วมเสื้อเขียวของเรา คงจะเห็นแตกต่างออกไป

เค้าคงจะเห็นเื่พื่อนๆของเค้าเดินกันขวักไขว่ หลังเลิกเรียน

หรือจะเห็น ตัวเอง และเพื่อนบางคน กำลังเร่งฝีเท้า เพื่อจะเข้าไปเช็คชื่อให้ทัน

และเมื่อนึกถึงบรรยากาศเก่าๆ ความทรงจำเก่าๆ แล้ว
ชายเสื้อเขียว ก็เดินออกมาจากมุมที่มืดสนิทของทางเดิน

และเดินมาถึงโถงทางเดินที่เป็นที่ตั้งของห้องพักอาจารย์ทุกๆท่าน
โดยภาพของตนเองเดินมาส่งงาน ส่งโปรเจ็ค ขอเกรด(อีกแล้ว)
ก็คงจะผุดขึ้นมาในสมองเป็นระยะๆ

โดยก่อนจะเดินลงจากชั้น2 ชายหนุ่มร่างท้วม
ก็ได้มาหยุดยืนมองที่ห้องรับแขกของภาค
โดยในหัวคงจะคิดว่า ถ้าในมือมีน้ำเหลืองตราเสือ เย็นๆ ชนิดหนึ่ง มาซักขวด
คงจะนั่งเพลินในห้องนี้ไปถึงเช้าเลยก็เป็นได้

บันไดที่เคยเดินขึ้นวันละหลายๆรอบ มาถึงตอนนี้ อาจจะเป็นครั้งท้ายๆแล้ว
ที่จะได้เดินขึ้นลงเช่นนี้

เมื่อเดินลงมาแล้วก็ได้เจอshop ของภาค
ที่ซึ่งเคยอาศัยฝังตัวทำโปรเจ็คมาตลอดปี4นี้
บัดนี้ คงจะไม่ได้เข้าไปใช้สอยเครื่องมือต่างๆในshopแห่งนี้อีกแล้ว

บอร์ดนัดหมายประจำชั้นปี
มีเรื่องราวมากมาย ถูกร่ายเรียงขึ้นบนบอร์ดนี้

แต่ต่อจากนี้คงจะไม่ได้เขียน
ความในใจ
บอกรัก
ด่ากราด
นัดหมายต่างๆ
บนบอร์ดนี้อีกต่อไปแล้ว

เมื่อเวลาล่วงเลยมามากแล้ว
และความทรงจำต่างๆ ได้ถูกบันทึกลงสมองเรียบร้อย

ชายหนุ่มร่างท้วมเสื้อเขียวก็ออกจากภาค และปิดประตู ลงกลอนไว้ตามเดิม

ที่นั่งพัก นั่งคอย นั่งผิงไฟ(หึหึ) ตอนนี้ไม่หลงเหลือเค้าโครงเลยว่า
ตรงนี้แหล่ะ เป็นที่ ที่เหล่าขาวIEสัญจรมานั่งมากที่สุดเลยก็ว่าได้

สวนของรุ่น9ที่ ช่วยกันสร้างสรรค์มากับเพื่อนๆ
ต่อจากนี้ใครจะเป็นคนมาใช้งาน
และใครจะมาดูแล

เมื่อแหงนมองขึ้นไปด้านบน
ก็จะเห็นป้ายภาควิชาอุตสาหการขนาดใหญ่
โดยเวลาปกติเราอาจจะไม่ค่อยได้แหงนหน้ามองขึ้นไป
แต่มาวันนี้ คงจะหาโอกาสมาแหงนหน้ามองป้ายนี้ได้ก็คงจะน้อยเต็มที
ชายหนุ่มร่างท้วมคนนี้ก็คงคิดว่า อยากย้อนเวลากลับไปซักหน่อย
จะได้มาแหงนหน้ามองป้ายนี้ทุกๆวัน

ม้าหินอ่อนที่นั่งของชาวIEอีกที่
ที่เป็นที่นั่งรวมตัว ทำกิจกรรมหลายๆอย่างของชาวIE

มาถึงตรงนี้ ชายหนุ่มร่างท้วมของเราก็เกิดอาการอาลัย อาวรณ์
จึงขอหยุดพักซักนิด นั่งคิดถึงเรื่องราวเก่าๆ เป็นครั้งสุดท้าย
ก่อนจะเดินกลับที่พักของตนเอง

เมื่อมองคล้อยหลังไป ภาควิชายังคงตั้งอยู่ที่เดิม แต่คนที่อยู่ภายใน
เปลี่ยนหน้า เข้ามา และออกไปเรื่อยๆ แต่ถึงเราจะจากไปแล้ว
ที่นี่ก็ยังคงเป็นเหมือนบ้านหลังที่2 ของพวกเราเสมอ
ไม่ว่าเดือดเนื้อ ร้อนใจอะไร ที่นี่พร้อมให้เรากลับมาพักได้ตลอด

เมื่อเดินเลยออกมาจากหน้าภาค
ก็จะเห็นโรงอาหารและร้านซีร็อกซ์
ที่เคยมากินข้าว ซีชีทกับเพื่อนๆ
แต่ต่อจากนี้คงจะไม่ได้มาพร้อมกันอีกแล้ว

สุดท้ายแล้ว ก่อนชายหนุ่มเสื้อเขียวของเราจะกลับหอไปนอนพักผ่อน
และก่อนจะลาจากลาดกระบังไปเริ่มต้นชีวิตวัยทำงาน ในอีกไม่ช้า
หนุ่มเสื้อเขียวร่างท้วมก็ได้มายืนมองป้าย
คณะวิศวกรรมศาสตร์
สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง
โดยคงจะคิดขอบคุณที่ ได้เข้ามาเรียนในที่แห่งนี้
ทำให้4ปี ที่อยู่ที่นี่ มีแต่ความทรงจำดีๆ ที่ไม่อยากจะลืม

ขอบคุณนะครับ