ตอนที่ 03 . . Good Bye...IE9 T-T . .

ณ เช้าวันที่ 11 มีนาคม 2552
เวลาประมาณ 8โมงกว่าๆ

ที่หน้าภาควิชาอุตสาหการ

ได้พบกลุ่มวัยรุ่น จำนวนหนึ่ง หอบสัมภาระ
พะรุง พะรัง
นั่งอยู่ที่โต๊ะม้าหินหน้าภาค

และบางกลุ่มก็ได้หลบแดดเข้าไป ในห้องท่านอาจารย์เต่า
เพื่อรอเวลาที่จะเดินทาง
ไปงานสังสรรค์ ครั้งสุดท้าย ของชีวิตนักศึกษา

โดย...
งานปัจฉิม...IE9...เหล้า...เบียร์...เพียบ!!!

เมื่อถึงเวลาประมาณ 10นาฬิกา
(มึงนัดกู8ครึ่ง!!!)
ชาวIE9 ทั้งหลาย ก็ได้เคลื่อนพล
ออกจากหน้าภาค

เพื่อขึ้นรถบัส

และออกเดินทางเพื่อไปงานปัจฉิมที่ จังหวัดนครนายก

แต่การเดินทาง ใช่ว่าจะราบรื่น เมื่อเจอคุณตำรวจ
ตั้งด่านตรวจจับ คนเมา

แต่ชาวIE9 ก็ไม่จำเ็ป็นต้องตกใจ
เพราะบนรถเรามี "พ.ด"!!!

ใช่แล้ว
พณฯ ท่าน ด้วง
นั่นเอง
(ซึ่งช่วยอะไรไม่ได้เลย นอกจากทำตัวฝอย จนตำรวจให้ใบสั่งเพิ่มอีกใบ)

และเมื่อฝ่าด่านตำรวจมาได้ ก็เดินทางเรื่อยมาจนมาถึง
"ริมน้ำโฮมสเตย์"
จังหวัด นครนายก

ถือได้ว่าเป็นรีสอร์ท
ที่บรรยากาศรื่นรมย์

ทำให้ชาวIE9 รู้สึกสดชื่น
จนลืมเรื่องระยะทางอันยาวไกล และอุณหภูมิอันร้อนระอุ
ที่ผจญกันมาตั้งแต่เช้า(10โมง ไม่ใช่8โมง)

เมื่อจัดแจง ขนสัมภาระ เข้าที่พักกันเรียบร้อยแล้ว

ชาวIE9 กลุ่มใหญ่ ก็เดินทางไปล่องแก่ง ผจญภัยกัน
แต่IE9 สาวกขี้เหล้าบางคนก็คิดว่่า
เปลี่ยนจากการผจญภัย
มาเป็นการดื่มด่ำบรรยากาศ อันร่มรื่นกันดีกว่า

โดยข้างๆที่พัก มีศาลาเล็กๆ
ซึ่งมีลมเย็นๆพัดผ่าน ทำให้อารมณ์ อยากเหล้า
ประทุขึ้น ปุดๆ

เห็นเป็นเช่นนั้นแล้วจะช้าอยู่ใย
หนุ่มใหญ่ ใจดี
จึงเริ่มเปิดฉากฟาดฟันกับ เบียร์พันธุ์เสือ ชนิดหนึ่ง

ช่างกล้องบางคน อาศัยจังหวะชิวๆ ถ่ายรูปบรรยากาศรอบๆ
เพื่อจะเก็บไว้ในความทรงจำ

แต่ความทรงจำก็ต้อง พรั่นพรึง
เมื่อช่างกล้องคนหนึ่ง
จับภาพ สิงโตสาว ได้กลางทุ่งหญ้า
สืบทราบภายหลังว่า สิงโตสาวนางนี้มีชื่อว่า "Jumbo เนม"

เมื่อเห็นสิงโตสาว นอนพัก เหล่าขี้เมาทั้งหลาย
ก็ตั้งสติ กระโดดลงน้ำ เพื่อจะหนีจากการที่จะตกเป็นอาหารว่างยามบ่าย
อิอิ

และต่างก็หมายจะเกาะห่วงยาง เพื่อจะหนีไปให้พ้นจากจุดจำศีลของเสือสาว

แต่ท้ายแล้วผู้ที่ได้ห่วงยางไปครอบครอง
ก็คือหมาน้อย ที่อาศัยจุดอ่อนว่า ช่วงนี้เป็นโรคพิษสุนัขบ้า ผสมกับ พิษสุราเรื้อรัง
ทำให้ชาวขี้เมา ยอมสละห่วงยางให้

และขึ้นไปดื่มด่ำน้ำเมากันต่อ

ระหว่างรอเพื่อนๆชาวIE9 ที่ไปล่องแ่ก่งกลับมา
ก็มีจับกัง นายหนึ่ง
ขันอาสาบรรเลงเพลงรัก ระบายความในใจ
ให้เพื่อนๆได้ฟัง
(รู้ว่าเสี่ยง ก็คงต้องขอลอง)

บทเพลง ไพเราะเพียงใด ดูจากบุรุษท่านนี้ก็พอจะรู้ได้

และเมื่อเพื่อนๆทั้งหลายกลับมา และต่างแยกย้ายกันไปอาบน้ำ
ชำระล้าง ความเหนื่อยล้า และ ความเมา กันเรียบร้อยแล้ว
ก็ได้เวลาอาหารเย็น

และเมื่อเสร็จกิจ จากการ นำของหนักลงท้องแล้ว
ก็ได้มานั่งล้อมวง จุดเทียน ทำการพูดคุย เปิดใจกันเป็นครั้งสุดท้าย

ซึ่งต่างคนก็ต่างเผยความในใจกันจนหมดเปลือก
บางคนถึงกับต่อมน้ำตาแตก
ที่คิดว่า จบจากงานนี้ไป ก็จะต้องจากลาเพื่อนๆ ที่ร่วมทุกข์ ร่วมสุข
กันมาตลอด4ปี

หลังจากทำการเปิดใจ ก็มีการผูกสายสิญจ์

อวยพร
ขอบคุณ
ขอโทษ
บอกรัก
บอกความในใจ
ให้แก่เพื่อนๆได้ฟัง

โดยท่านอาจารย์อ๊อด ก็ได้มานั่งร่วมอยู่ในวงอวยพรให้น้องๆด้วย
ก็ขออวยพรให้พี่มีความสุขในภายภาคหน้านะครับ

ส่วนท่านอาจารย์เต่า ทำใจผูกสายสิญจ์ไม่ได้จึงมานั่งมองเหล่าน้องๆ
IE9 ที่กำลังจะจบออกไป และคงคิดอวยพร ให้พวกเรา โชคดี ได้ดี กินดี อยู่ดี
กันทุกคน

และเมื่อผูกสายสิญจ์กันเสร็จ ก็มีการนำสมุดกระจก


มาให้เพื่อนๆเขียนอวยพรให้กันและกัน
(ใครที่เราเขียนซ้ำอ่ะ เพราะเราเมานะ ขอโทษทีละกัน 555+)

และเมื่อถึงเวลา

เหล่าพ่อครัว แม่ครัวทั้งหลาย ก็อาสา
ทำกับแกล้ม แสนอร่อยให้เพื่อนๆได้กินกัน
(ขอบคุณจริงๆหว่ะ ถ้าไม่มีพวกมึง ป่านนี้พวกกูอ้วกเป็นเลือดกันหมดแน่)

จากนั้น นักดนตรีก็เริ่มบรรเลง เพลงเพื่อชีวิต
กัดจิกเพื่อน เผยความในใจตัวเอง
(โอ้ชีวิต มีอะไรตั้งเยอะแยะ)

ให้วงเหล้า มีความสนุกสนาน มากยิ่งขึ้น

ไอ้เกรียน...ไอ้เกรียน....ไอ้เกรียนๆๆๆๆๆ
ไอ้ด้วง...ไอ้ด้วง....ไอ้ด้วงๆๆๆๆๆ

พี่อ๊อดก็ยังมาเริงร่ากับเด็กๆ โดยปราศจากแอลกอฮอลล์
(ทั้งที่ยุกันแทบตาย)

แต่...มีบุคคลท่านหนึ่ง ที่เราไม่อาจจะเอ่ยนามได้
(แต่กูโชว์รูปอีกแล้ว)
คอยกำกับจังหวะ การดื่มให้เด็กๆ ทั้งหลาย
(จังหวะร็อค ปน แดนซ์ ผสม ฮิปฮ็อป สรุปคือ...จังหวะเร็วมาก)

เท่านั้นไม่พอ เมื่อบุคคลท่านนี้
ดื่มน้ำ...เข้าไปซักระยะ
ก็เริ่มมีการรุกราน นักดนตรีทั้งหลาย
ขโมยไมค์
ร้องมั่ว
ผิดคิว

จนเด็กๆทนไม่ไหว
ต้องทำการล่วงละเมิดทางร่างกายกันบ้าง
แต่ดูหน้าแล้ว พี่เค้าชอบ

เมื่อแอลกอฮอลล์อยู่(ใน)ตัว
ดนตรีอยู่ในหัว
ก็เริ่มมีการเปิดฟลอ

Nobody Nobody But...เพื่อน

ชายเสื้อส้มร่างท้วม : ดูกูๆ มีคู่แล้ว
สาวงามเสื้อเขียว : แค่เพื่อนค่ะ พ่อ

อีกมุมหนึ่ง ท่านอาจารย์อ๊อดของเรา ก็อยากจะร่วมวงกับเด็กๆด้วย

และเริ่มหาคู่เต้น เลียนแบบชายเสื้อส้มร่างท้วม

และก็ได้คู่เป็นสาวเสื้อเขียวเหมือนกัน
แต่ต่างกันที่น้ำหนักขึ้นชก

ความสนุกมักผ่านไป ไวเหมือนติดปีก
และแล้วอากาศยามเช้าก็มาเยือน
บางคนที่ยังไม่ได้นอน ก็หาน้ำมาล้างปาก ล้างคอ

ส่วนบางคนที่ได้นอนก็ตื่นขึ้นมา สูดอากาศยามเช้า

หนุ่ม-สาวชาวIEบางคน
ก็เริ่มจับคู่กันดูดวงอาทิตย์ขึ้น

บางคู่ก็เป็นหนุ่มๆ นัวกันเอง

บางคู่ก็โดนฝืนใจอยู่ฝ่ายเดียว
(เน หัวใจมึงมันน่ากราบ)

และก็มีการลงเล่นน้ำ ชำระคราบ...น้ำ...เมา

บางคนก็ฝึกวิทยายุทธ ไว้ป้องกันตัว

บางคนก็หัดโพสท่า เผื่อได้ลง FHMกับเค้าบ้าง

แต่เนื่องจากเกิดการหึงหวง
กลัวเพื่อนๆจะเห็นของลับของที่รักตัวเอง
ก็เลยมีการลากตัวขึ้นมาจากน้ำ และกักตัวไม่ให้ลงไปเล่นใหม่
หนุ่มใต้เสื้อดำ : อย่าทำอย่างงี้สิตัวเอง เค้าหวงนะ
หนุ่มเหนือกางเกงขาว : ได้จ้ะ ไว้ไปโชว์กัน 2คนนะ
(กูแซวเล่นนะ แต่มึงคิดจริงรึปล่าว กูไม่รู้ 555+)

และเมื่อชำระคราบน้ำเมากันเสร็จเรียบร้อย

ก็ได้เวลาเตรียมตัว

แยกย้าย

กันไำปนอนพักผ่อน

รอเวลา ที่จะจากลากัน

เมื่อพักผ่อนกันได้ที่ ก็ตื่นมาอาบน้ำ อาบท่า

แต่งตัว เตรียมตัว กลับลาดกระบัง

เวลา 13.30น.
ชาวIE9
ก็ทำการเคลื่อนพลกลับ

โดยได้มีการแวะซื้อของฝากกันกลางทาง

ก่อนจะถึงที่หมาย
โดยสวัสดิภาพ ในเวลาประมาณ 16.00น.
ของวันที่ 12 มีนาคม 2552
และต่างคนก็ต่างแยกย้าย จากกันไป อย่างเงียบๆ

โดยในใจ ยังคงคิดเสมอว่า
เพื่อน...ยังไงก็คือเพื่อน
จากกันวันนี้...ก็ต้องมีซักวันที่จะกลับมาพบกันใหม่
ขอแค่เรายังไม่ลืมช่วงเวลาดีๆ...ที่มีด้วยกัน
.....
...
.
จนกว่าจะพบกันใหม่
GOOD BYE...IE#9