ตอนที่ 06 . . Keep Walking . .

หลังจากเงียบหายไปเป็นเวลานาน
ตอนนี้ผมก็กลับมารับหน้าที่ตามเดิม(ปกติช่วยกันเขียนกับปอนด์)
2 - 3 ตอนที่ผ่านมาผมแทบไม่ได้มีส่วนร่วมเลย
ต้องขอบคุณปอนด์ที่ไม่ปล่อยให้บลอคนี้เงียบหายไป
เรื่องราวในตอนนี้ก็ขอเขียนเรื่องราวของผมนิดนึงนะ
ขอพักบรรยากาศการลาจากนิดนึง . . เพื่อที่ทุกคนจะได้ก้าวต่อไปอย่างสนุกสนาน

อย่างที่ทราบกันหลังจากงานปัจฉิม
ผมก็ต้องเจอเรื่องอะไรเยอะแยะมากมาย
เศร้าบ้าง . . ไปโน่นไปนี่บ้าง . .
ไม่ค่อยได้อยู่เป็นหลักแหล่งเท่าไร

จะมีช่วงเวลาที่ได้อยู่กับที่นิ่ง ๆ ก็ช่วงนี้ล่ะ
จัดการธุระทางบ้านเรียบร้อย . . ไม่มีบริษัทไหนเรียกสัมภาษณ์
ตอนนี้ผมเลยมาพักอยู่ที่บ้านย่าสระบุรี
ซึ่งเรียกได้ว่าเป็นบ้านที่เหมาะแก่การหลบหนีความวุ่นวายจากเมืองกรุงได้ดีจริง ๆ

ถึงจะเป็นสถานที่เงียบ ๆ สงบ ๆ แต่ก็ไม่ได้ตัดขาดเทคโนโลยี
เทคโนโลยีที่บ้านนี้มีก็เหมือนกับที่ผมมีตอนพักอยู่ลาดกระบัง
คอมพิวเตอร์ + อินเตอร์เน็ตความเร็วสูง + มือถือ
รูปถ่ายในตอนนี้ก็ถ่ายจากมือถือนะ . . ไม่ชัดก็อย่าว่ากันมากเลย

บ้านที่ผมอยู่ตอนนี้ก็อยู่ติดกับแม่น้ำป่าสัก
อากาศก็เลยไม่ร้อนมากนัก
นับได้ว่าเหมาะแก่การหลบมาพักช่วงหน้าร้อนได้ดีมาก ๆ

ช่วงเที่ยง ๆ ริมแม่น้ำแสงแดดก็จะประมาณนี้ล่ะ
แต่ก็นะอย่าได้คิดจะลงเล่นน้ำเลยล่ะ
เพราะแถว ๆ นี้มีเรื่องราวไม่ค่อยดีนิดหน่อย
(น้ำนิ่ง . . ไหลลึกน่ะ)

ส่วนนี้ก็เป็นบริเวณในส่วนที่ติดกับตัวบ้าน
ต้นไม้ก็จะเยอะ ๆ แบบนี้ล่ะ
คงเป็นเพราะพายุฤดูร้อนด้วยล่ะที่ทำให้ต้นไม้สีเขียวขนาดนี้

คอมตัวนี้ล่ะที่ผมใช้นั่งเขียนบลอคตอนนี้
อยู่ในมุมเงียบ ๆ มุมหนึ่งภายในบ้าน
เสียงรอบข้างเงียบสงบจะมีก็แต่เสียงเพลงจากคอมพิวเตอร์
และเสียงแมลงที่ส่งเสียงอื้ออึงอยู่ภายนอก

หันไปด้านหลังจะมีที่เก็บของเล็ก ๆ น้อย ๆ
จริง ๆ มันก็ยังใช้ได้นะแต่แค่ยังไม่ได้ซ่อมแค่นั้นเอง
"ไม่ได้งกนะ . . ถึงมันพังแต่มันก็ยังไม่ใช่ขยะ"
คนเราก็คงเหมือนกัน . . ล้มเหลวมันก็ยังพอซ่อมได้บ้าง
"ถึงมันจะพัง(ล้มเหลว) . . แต่มันก็ยังไม่ใช่ขยะ"

ถ้ามองจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ออกไป
ส่วนที่เห็นของบ้านก็จะเป็นส่วนที่ญาติ ๆ ใช้พบปะกัน
คนนึงดูทีวี . . คนนึงนอน . . คนนึงกินข้าว
"ถึงจะทำอะไรแตกต่างกันแต่ก็ยังอยู่ร่วมกันได้"
เพื่อนร่วมงานก็คงไม่ต่างกันเท่าไร . . ยังไงก็คงอยู่ร่วมกันได้

ห้องนอน . . ส่วนที่ส่วนตัวที่สุดสำหรับคน ๆ นึง
สำหรับผมคงเรียกว่าห้องนอนไม่ได้
เพราะเล่นกางมุ้งนอนตรงกลางบ้านเลย
ที่นอนตรงนี้จริง ๆ ก็เพราะว่ามันอยู่ใกล้คอม . . (เอาคำคมอีกไหม ?)
"เก้าอี้เอนหลัง . . อาจจะได้อยู่สูงกว่าคนอื่น . . แต่ก็โดนยุงกัดอยู่ไม่สบาย"
"เสื่อ 1 ผืนในมุ้งหลังใหญ่ . . อยู่ต่ำติดพื้น . . แต่มีมุ้งคอยปกป้องไม่ให้โดนยุงกัด"
2 อย่างนี้คงเหมือนตำแหน่งหน้าที่การงาน
แต่ยังไงนะไม่ว่าสูงหรือต่ำก็คิดไว้นะ . . "มันก็แค่ยุง"

เส้นทางสู่อนาคตสายใหม่ได้เริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง
บางคนอาจจะมีเพื่อนร่วมทาง
บางคนอาจจะต้องเดินคนเดียว
บางคนอาจจะยังไม่ได้เริ่มออกจากบ้าน

แต่อย่าลืมนะ
บางทีการรีบร้อนก็อาจจะทำให้พลาด
ไม่ทันมองสิ่งดี ๆ ที่มีอยู่ข้างทางระหว่างการเดินทาง

ลองช้าลงบ้าง . . หันมองข้าง ๆ ทาง
จะเห็นสิ่งดี ๆ สิ่งสวยงาม . . ที่ไม่ว่ามองไปเมื่อไรก็ทำให้ชื่นใจ
ตอนนี้อาจจะมีคนที่คอยห่วงใยคุณ . . ที่คุณอาจจะหลงลืมหรือมองไม่เห็น
ในระหว่างที่คุณวิ่งตามความฝัน . . หรือทำงานอย่างเอาเป็นเอาตาย
เหนื่อยนักก็พักบ้าง . . เดินช้าลงซักนิด
ใส่ใจในความห่วงใยของคนข้างทางที่มีให้คุณ
"ความฝันไม่ว่าจะเดินช้าเดินเร็วยังไงซักวันก็คงตามความฝันได้ทัน"
"แต่ทางไหนล่ะ . . ที่จะตามความฝันให้ทันอย่างมีความสุข"
.
.
.
" เหนื่อยนักก็พักบ้าง "
.
.
.
.
.
รักและคิดถึง
.
.
.
.
.
.
.
.
ปล.หลัง ๆ เน่าหนักเลย . . มีไรติชมมาได้นะ