ตอนที่ 09 . . คิดถึงเพื่อน . .

สวัสดีเพื่อน ๆ พี่ ๆ น้อง ๆ ที่เข้ามาเยี่ยมชม Blog แห่งนี้อีกครั้ง

ผมกลับมารับหน้าที่อีกครั้งหลังจากปล่อยให้ปอนด์เป็นคนดูแลเป็นประจำ

หลังจากนี้ผมก็คงจะต้องกล่าวว่าอาจจะไม่ค่อยมีเวลาได้เขียนเรื่องราวใหม่ ๆ มากนัก

เพราะทางผู้จัดทำก็ต้องออกไปเผชิญโลกของความเป็นผู้ใหญ่กันแล้ว

แต่สัญญาครับ . . ถ้ามีโอกาสจะกลับมาใหม่แน่นอน

หลังจากการพบปะกันครั้งสุดท้ายที่หน้าภาควิชาของเรา

ก็ผ่านมานานเป็นเวลา 2 เดือนแล้ว

แต่ละคนก็เริ่มออกเดินทางตามความฝันของตนเอง

บางคนทำงาน . . บางคนเรียนต่อ . . บางคนตกงาน

ก็ว่ากันไปตามทางเดินของแต่ละคน

หลายคนอาจจะอยากรู้ว่าตอนนี้เพื่อน ๆ ทำอะไรอยู่ไหนบ้าง

ผมก็พอจะหาข้อมูลมาได้บ้าง (กวางเป็นคนทำให้ ^^)

ก็เชิญชมกันตามสบายเลยครับ

รุ่น 9 ของเรารวมทั้งภาคก็มีประมาณ 70 คน

คนส่วนใหญ่ก็ยังหาทางเดินชีวิตกันอยู่

เพราะฉะนั้นเพื่อน ๆ คนไหนที่ยังไม่รู้จะเอาไงกับชีวิต

ก็อย่าพึ่งท้อหรือเครียดกันจนประสาทเสียไปซะก่อน

บางคนสมัครงาน . . ก็ยังไม่ได้งาน

บางคนหาที่เรียนต่อ . . ก็ยังไม่ได้ที่เรียน

ชีวิตก็เป็นเช่นนี้ละ . . "ถ้าเป็นตามที่ใจคิดไปทั้งหมดมันก็ไม่ใช่ชีวิต"

ย้อนกลับไปเมื่อประมาณ 3 เดือนที่แล้ว

งานบายเนียร์ที่น้อง ๆ จัดให้เรารุ่น 9 เหมือนพึ่งจะผ่านไปไม่นาน

สำหรับผมจัดได้ว่าเป็นงานเลี้ยงที่มีสีสันมากที่สุดของปี

เครื่องแต่งกาย สถานที่ น้อง ๆ ^^

และกล่าวได้ว่าปี 4 เป็นปีที่พวกเราสนิทกันมากที่สุด

แต่ทำไมพอเราเริ่มสนิทกันมาก "ก็ถึงเวลาที่เราจะต้องแยกจากกัน"

เป็นแบบนี้มาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนจบ ม.ต้น, ม.ปลาย

อธิบายได้ง่าย ๆ " เพราะมันคือชีวิต "

มันไม่ได้ได้ดั่งใจเราต้องการอยู่แล้ว

ออกไปเจอชีวิตโลกแห่งความเป็นจริงก็อย่าไปเครียดมากละ

นึกไว้แค่ว่า " นี่ล่ะคือชีวิต "

รูปหลังจากนี้ก็ไม่ได้มีจุดประสงค์เอามาอ้างอิงการเขียนครั้งนี้

ก็แค่ผมยังหางานทำไม่ได้เลยนั่งดูรูปเก่า ๆ

ตามประสาคนแก่ว่างงานคนนึง

ก็นั่งดูรูปกันไปเพลิน ๆ ละกันนะครับ

ช่วงนี้ผมจะได้ฟังเรื่องราวของเพื่อน ๆ 2 แบบก็คือ

" อยากเปลี่ยนงาน . . บรรยากาศการทำงานมันไม่ใช่ . . สิ่งแวดล้อมเป็นพิษ "

" เมื่อไรจะได้งาน . . ทำไมไม่มีใครเรียกไปทำงานซักที "

กรณีแรก " ทำงานแล้วไม่ชอบ "

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงาน เรื่องเพื่อนร่วมงาน เรื่องสิ่งแวดล้อมเป็นพิษ

ทั้งหลายทั้งปวงเหล่านี้ก็เป็นแค่อุปสรรคเล็ก ๆ ในการทำงาน

ลองนึกถึงเรื่องราวแบบนี้ที่เคยผ่านเข้ามาในชีวิตเราดู

แล้วจะยอมรับและปรับตัวได้ไวขึ้น

ไม่ใช่เหตุการณ์ไหนหรอกครับ

" บรรยากาศวันแรกที่คุณเข้ามาเรียนในลาดกระบัง "

ลองมองย้อนกลับไปในอดีต

อย่าลืมว่าครั้งนั้นคุณก็เข้ามาแบบตัวคนเดียวเหมือนกัน

" ทำไงดี ๆ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง . . เพื่อนก็ไม่มี . . ตึกนี่มันอยู่ตรงไหนเนี่ย "

อาการแบบนั้นเคยเกิดกับคุณมาแล้ว

เพราะฉะนั้นเมื่อเข้าไปทำงานแล้วเจออาการแบบนั้นอีกครั้ง

เราก็แค่นำความทรงจำในอดีตกลับมาใช้

อย่าไปเครียด

ตอนเข้ามาเรียนลาดกระบังวันแรก . . จนกระทั่งเรียนจบ

ก็ยังอยู่มาได้ตั้ง 4 ปี

เวลาทำงานก็ต้องทำได้เหมือนกัน " อยู่ให้ได้อย่างน้อย 1 ปีก็ยังดีนะเพื่อน ๆ "

อีกอย่างที่คนที่ได้งานทำแล้วควรจะคิด

" อย่าลืมว่าคุณได้โอกาส . . ในขณะที่อีกหลายคนไม่มีโอกาส "

เศรษฐกิจแบบนี้ งานหายากนะครับ

จะปิดประเด็นหัวข้อแรกละ

ก็ขอให้เพื่อนที่ทำงานแล้วก็อดทนกันนิดนึง

คิดซะว่าสู้แทนเพื่อนที่ยังไม่ได้งานทำละกันนะ ^^

กรณีที่สอง " เมื่อไรจะได้งานทำ "

อันนี้เหมือนเขียนให้กำลังใจตัวเอง

มีคนเคยพูดไว้ " ไม่เลือกงาน . . ไม่ตกงาน "

คำพูดนี้ผมก็เข้าใจ

เพื่อน ๆ บางคนอาจเลือกงานเพราะเงินที่ได้รับไม่พอใช้จ่าย

กรณีนี้ผมเองก็เป็นเหมือนกัน

บางครั้งการเลือกงานก็จำเป็นเหมือนกัน

เพราะฉะนั้นใครจะคิดยังไงไม่รู้นะ

สำหรับผมขอเป็นงานที่ทำได้ . . เงินที่พอเหลือกินเหลือเก็บก็พอละ

เพื่อน ๆ ที่ยังไม่ได้งานที่เริ่มท้อ

ก็อย่าพึ่งหมดแรงกันไปซะก่อนละ

หรือถ้าจะหมดแรงก็หาอย่างอื่นที่ไม่ใช่งานทำดู

ยกตัวอย่างนะ

" เรียนภาษาเพิ่มเติม "

เพราะเดี๋ยวนี้ชอบเจอข้อความนี้เวลาสมัครงาน

Good command in English

กรณีที่ 2 นี่ให้คำแนะนำยากน่ะ

เพราะมันเป็นปัญหาของตัวผมเองด้วย

ใครมีความคิดเห็นยังไงก็แนะนำมาได้เผื่อเอาไว้แนะนำเพื่อน ๆ เวลาท้อใจ

ก่อนจะจากกันในการเขียนครั้งนี้ก็ขอฝากคำคมเล็ก ๆ

" สูง กลาง ต่ำ "

มองคนที่อยู่เหนือกว่า . . . เอาไว้เป็นแรงบันดาลใจในการก้าวขึ้นไปสู่จุดที่สูงกว่า
มองคนที่อยู่ระดับเดียวกัน . . . เอาไว้เป็นเพื่อนตายช่วยเหลือกันและกันในยามทุกข์
มองคนที่อยู่ต่ำกว่า . . . เอาไว้เป็นกำลังใจให้ลุกยืน " หอยมันไม่มีมือไม่มีเท้า . . มันยังไม่อดตาย "

หากเพื่อน ๆ คนไหนได้ข่าวเพื่อน ๆ นอกเหนือจากที่ผมเอาใส่ในตารางนี้ไว้

ก็แจ้งมาให้ผมทราบด้วยก็ดีนะครับจะได้ทำเป็นฐานข้อมูลไว้

เผื่อจะเป็นประโยชน์ในภายหลัง

.

.

.

.

.

คิดถึงเพื่อน ๆ ทุกคนนะ

อย่าเครียดกันมากละ

.

.

.

.

.

.

.

ปล. ขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่เป็นห่วงผมนะครับ

ผมก็ค่อย ๆ เดินไปตามทางของผมน่ะนะ

อาจจะช้าไปบ้างก็อย่าว่ากันเลย

แค่ตอนนี้ยังไม่มีงานทำก็กดดันพอละ

T-T