ตอนที่ 14 . . Congratulation~IE9 . .

สวัสดีเพื่อน ๆ ทุกท่าน . .

ขอกล่าวคำทักทายหลังจากที่ห่างหายจากการเขียนบล๊อคไปนาน

อาจจะเนื่องด้วยหน้าที่การงาน . . หรืออารมณ์ศิลปินของผมเอง

ที่ทำให้ zhstory เงียบเหงาเป็นเวลานานแสนนาน _/\_

อาทิตย์ที่ผ่านมาก็เป็นช่วงรับปริญญาของพวกเรา IE รุ่น 9

ในช่วงนั้นอย่างที่บอกว่าการงานผมมันวุ่นวายเหลือเกิน

เพื่อน ๆ ส่วนใหญ่อาจจะไปกันตั้งแต่คืนวันที่ 6

ส่วนผมนะหรอ . . ไกลแสนไกลจากกทม.

เลยตัดสินใจว่ามานอนค้างสระบุรีแล้วค่อยไปตอนเช้าวันที่ 7 ดีกว่า

รุ่งเช้าผมก็ออกจากบ้านก่อนพระอาทิตย์จะขึ้นซะอีก

มาถึงลาดกระบังก็ช่วงประมาณ 7 โมงเช้า . . (กะว่ารถไม่ติดแน่ ๆ)

แต่ที่ไหนได้อยู่ดี ๆ ลาดกระบังรถติดยาวไปถึงก่อนแยกเข้าสุวรรณภูมิ

กว่าจะถึงหน้าภาคเราก็ปาเข้าไปเกือบ ๆ 8 โมงโน่น

วันนั้นผมมาถึงภาคเป็นคนแรก ๆ

แต่ก็ยังได้เจอน้อง ๆ ชาว IE บางคน

ซึ่งขอพูดตรง ๆ ว่าภาคเราหน้าตาดีขึ้นทุก ๆ วัน ^^

ปล. ไม่เฉพาะแต่น้อง ๆ นะ เพื่อน ๆ เราก็สวยขึ้นเหมือนกัน

วันนั้นในช่วงแรก ๆ ผมก็ยังไม่ได้ทำอะไรมากมาย

เพื่อน ๆ ก็ยังไม่มา . . ง่วงก็ง่วง . . เลยนัดแนะกับพี่สาวให้ถ่ายรูปแบบเต็มที่ไปเลย

แต่ก็นะ . . เนื่องด้วยช่างภาพมือใหม่ + ไม่รุ้จะถ่ายใคร ภาพส่วนใหญ่ก็จะมีแต่ผม

แต่ก็ขอขอบคุณพี่สาวของผมที่มาถ่ายรูปให้ . . ร้อนก็ร้อน . . เหนื่อยก็เหนื่อย

รักแกจังเลย . . พี่สาว

บรรยากาศเงียบสงบก็ดำเนินต่อไป . .

ซักพักก็ได้ยินเสียงรถ American Muscle แว่ว ๆ มาจากทางด้านหลัง

ไม่ใช่ใครครับก็บรรดาพรรคพวกชาว ZS ของเรานั่นเอง

แต่ละคนก็ดูเปลี่ยนไปเล็กน้อย . . เกรียนน้อยลง . . หน้าเริ่มแก่ . .

พูดถึงเกรียน . . ซักแปบเกรียนก็มาครับ

แต่คราวนี้สะดุดตากับอะไรขาว ๆ บางอย่าง

เอ๊ะ ๆ นั่นใคร . . SoHee หรืออย่างไร

สรุปก็คือสุดที่รักของเกรียนนั่นเอง

ก็ทำเอาเพื่อน ๆ หลายคนหูตาฝ้าฟาง

อิจฉาบ้าง . . อะไรบ้าง

ก็นะ . . ขอให้รักกันนาน ๆ ละกันนะคนนี้ . . (เลิกไปผมอาจจะเสียดายแทน - -.)

เริ่มสาย . . ผู้คนก็เริ่มหลั่งไหลกันมามากขึ้น

เริ่มมีการเดินชนกันไปทั่วทั้งเพื่อนภาคอื่น . . เพื่อนภาคเรา . . ญาติเพื่อน

วันนั้นคึกคักสุด ๆ . . ทำเอาผมหายง่วงกันไปเลย

จากนั้นก็เริ่มพิธีเปิด IE Studio

ถ่ายรูป . . เฮ ๆๆ . . 1 2 3 . . ยิ้ม

วันนั้นนอกจากจะร้อน . . นอกจากจะเมื่อยขา . . ยังเมื่อยขากรรไกรเพิ่มมาอีก 1

ก็ดีใจนะที่เพื่อน ๆ กลับมาเจอกันให้เราได้เฮฮาด้วยกันอีกครั้ง

อาจจะเป็นเพราะว่าผมไม่ค่อยได้เจอเพื่อนด้วย

วันนั้นเลยรู้สึกดีใจมาก ๆ ที่ได้เจอทุกคน

" ขอแสดงความยินดีกับเพื่อน ๆ ทุกคนด้วยนะครับ "

ตอนนั้นถ้าผมไม่ได้งานที่ทำอยู่ตอนนี้

ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะไปเรียนภาษาที่ออสเตรเลีย

แต่ดันได้ซะงั้น . .

ถ้าตอนนั้นผมไปเรียนเมืองนอก . . ผมนึกไม่ออกเลยว่าผมจะเหงาขนาดไหน

วันนั้นการถ่ายรูปหมู่รวมกันเป็นปริมาณเยอะ ๆ ผมว่ายากกว่าตอนเราเรียนซะอีก

คนโน้นเพื่อนมา . . คนนี้ญาติมา (ญาติผมก็มา - -.)

ก็ต้องแยกกันไปเพื่อขอบคุณกับแขกที่มาร่วมแสดงความยินดีกับเรา

อาจจะเป็นส่วนเล็ก ๆ ของความเป็นผู้ใหญ่ที่เราพึ่งได้เจอ

สมัยก่อนตอนเป็นเด็ก . . คนนั้นมา . . คนโน้นมา . . " ไม่ไปไม่ว่าง "

แต่ตอนนี้กลายเป็นว่าจัดการทำยังไงก็ได้ให้ทุกคนที่มารู้สึกว่าเค้าสำคัญเท่า ๆ กัน

เป็นผู้ใหญ่ . . ไม่ใช่เรื่องง่ายจริง ๆ

ผมอยากรู้มากเลยว่าอาจารย์เราจัดการเวลากันยังไง

พี่เต่า . . เวลาแกไปท่องเที่ยวไกล ๆ ไปโน่นไปนี่

" ผมรู้สึกว่าเวลาเราทำงานแล้ว . . อิสระมันหายากเหลือเกิน "

ภาพที่เราจะกลับมารวมกัน . . ถ่ายรูปด้วยกันเป็นปริมาณเยอะ ๆ ขนาดนี้

คิดว่าคงจะไม่มีโอกาสอีกแล้ว

หลังจากนี้ . . แต่ละคนคงแยกทางกันเดินไปตามหนทางของแต่ละคน

และสุดท้ายก็ยังหวังเพียงว่า

ซักวันหนึ่งหนทางนั้นอาจจะได้มาบรรจบพบกัน

อย่าให้ทางที่เราเดินนั้น . . เป็นเส้นขนานแค่นั้นก็พอ

.

.

.

จนกว่าจะพบกันใหม่ . . . สวัสดี